Het succes van het Marokkaanse elftal tijdens dit WK voetbal maakt wat los in Nederland. De meerderheid van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap steunde Marokko tijdens de wedstrijd tegen Oranje. Marokkaanse-Nederlanders die hiervan afweken, zoals ik, hoorden dat ze mooie praatjes verkochten om door Nederlanders geaccepteerd te worden. We riepen namelijk niet na elke winst van Marokko luidkeels: ‘dima maghrib’ (altijd Marokko). Deze slogan sluit aan bij wat al sinds de migratie van Marokkanen naar het buitenland geldt: ‘eens een Marokkaan, altijd een Marokkaan’. Marokko’s beleid tegenover de gemigreerde Marokkanen was nooit gericht op integratie, maar op behoud van de Marokkaanse identiteit.
Bijna een halve eeuw later lijkt niets veranderd. ‘Je zult maar Nederlander zijn!’ is een uitspraak die schrik aanjaagt bij sommige jongeren met een migratieachtergrond. Tijd de successen in het juiste perspectief te plaatsen. Het Marokkaanse elftal is meer een wereldelftal. Het merendeel is afkomstig uit Europa, een enkeling uit Noord-Amerika. Ze hebben weliswaar Marokkaanse roots, maar Marokko kennen ze alleen van vakanties.
Van het Marokkaanse team hebben ten minste vier belangrijke spelers gemengde ouders, zoals de Marokkaans-Franse Neil El Aynaoui, de Marokkaans-Spaanse Brahim Diaz, de Marokkaans-Belgische Chemsdine Talbi en de Marokkaans-Senegalese Issa Diop. Dit is niet bij alle jongeren met een migratieachtergrond bekend. Deze overidentificatie is ook aanwezig bij sommige spelers van Marokkaanse komaf. Zo heeft een deel bewust gekozen voor het Marokkaanse elftal.
