Onlangs werd ik het mikpunt van een online lynchpartij omdat ik in een podcast had gezegd dat dertigplus vrouwen met een kinderwens en een luid tikkende biologische klok niet per se hoefden te wachten tot De Ware zich zou aandienen; ook zonder relatie was het prima mogelijk een kind te krijgen en op te voeden. Nu ben ik wel vaker dat mikpunt en het raakt me nog nauwelijks, maar wat me iedere keer weer opvalt aan zo’n haattsunami, is dat die haters menen mij ten diepste te raken door dingen te zeggen als: geen wonder dat zij geen relatie heeft, zo krijgt ze nooit een man, geen man wil haar. Kennelijk leeft de aanname dat het hebben van een relatie met een man het hoogste doel in het leven van een vrouw is, en het niet hebben ervan een soort straf, iets dat je over jezelf hebt afgeroepen omdat je je grote mond niet kunt houden.
Ik heb het eerder gehoord, van een relatietherapeut nota bene, dat ik, als ik me iets afhankelijker zou opstellen en zou laten blijken dat ik mijn toenmalige vriend nodig had, een fijnere relatie zou hebben. Ofwel, de relatie was niet fijn omdat ik te zelfstandig was, niet omdat zijn zelfvertrouwen eronder leed. Ook in ieder interview wordt mij gevraagd: denk je dat je single bent omdat mannen niet met je succes om kunnen gaan? Ik ben benieuwd of aan bekende vrijgezelle mannen van mijn leeftijd wordt gevraagd of ze single zijn omdat ze niet met succesvolle vrouwen om kunnen gaan, maar dat terzijde. Het wordt hoe dan ook zelden geloofd dat alleen-zijn een keuze is, en iets waar vrouwen van kunnen genieten.
