zondag 5 juli, 22:05Terwijl veel advocaten kiezen voor een carrière in het bedrijfsleven, staat Hilde van Asperen (67) al decennialang in de rechtszaal om asielzoekers bij te staan. Ondanks de hoge werkdruk en veel tegenslagen, blijft ze zich inzetten voor deze kwetsbare groep. “Vaak voel je je persoonlijk betrokken, dan gooi je er nog een schepje bovenop.”Door: Jesse BruijstenDonderdagochtend stond Hilde van Asperen nog in de rechtbank voor de verdediging van een man en een hoogzwangere vrouw met hun twee kinderen. Als ze verliezen, moet hun asielaanvraag in een ander land behandeld worden. “Daar zijn de omstandigheden veel minder goed en moeten de kinderen weer opnieuw wennen. Ze zitten hier al een tijdje, ze zitten op school, dan moeten ze weer verkassen.”“Of dit nou specifiek een zaak is die ik mij over vijf jaar nog herinner, dat weet ik niet. Maar zo af en toe heb ik het gevoel: ik mag nu echt geen fouten maken. Dat mag trouwens nooit hoor, maar dan wil ik echt dat het slaagt. Dat het goed afloopt voor deze mensen.”Tim is jongste advocaat van Nederland, maar staat het liefst zo min mogelijk in de rechtbank(opent in nieuw venster)Rechter: minister had bed-bad-broodregeling van 16 mensen in Rotterdam niet mogen beëindigen(opent in nieuw venster)Een dankbaar beroep vol tegenslagenHilde werkt al veertig jaar voor een sociaal advocatenkantoor in Rotterdam. De sociale advocatuur was een bewuste keuze. Ze zocht werk dat zingeving gaf, inspireerde en ook nog eens leuk was. Sindsdien heeft ze nog nooit aan een ander carrièrepad gedacht. “Je werkt voor mensen die het nodig hebben, die zonder advocaat het hoofd niet boven water kunnen houden”, vertelt Hilde. “Wat dat betreft is het een dankbare doelgroep.”Naast migratierecht is Hilde gespecialiseerd in familierecht. “Daar spelen ook grote belangen. Echtscheidingen, omgangsregelingen, van alles en nog wat. Dat is ook persoonlijk, maar dat is toch wat anders dan als het gaat om: word ik het land uitgezet of mag ik hier blijven? Dat is echt wel next level.”Persoonlijke betrokkenheidHet mag dan een dankbare doelgroep zijn, maar “het is vaak geen successtory”, vertelt Hilde over de keerzijde van het beroep. “Maar zelfs dan maakt het voor onze klanten wel uit dat ze gehoord zijn. En dat ze iemand naast zich hebben gehad die alleen maar voor hen vecht en niet deel uitmaakt van de overheid of andere hogere netwerken.”Ze voelt zich regelmatig persoonlijk betrokken bij de zaken die ze voert. “We praten als kantoorgenoten, als collega's, vaak over de ongelijkheid in de samenleving en ons streven om een heel klein steentje bij te dragen aan het iets minder ongelijk maken. We zijn ook vaak boos, echt kwaad. ‘Dit kun je toch niet maken?’ Ik geloof dat ik zo ongeveer alle nationaliteiten al gehad heb als het om klanten gaat die vluchten voor geweld, hongersnood of andere erge dingen.”Een verlies of tegenslag valt haar dan ook zwaar. Toch vertelt ze dat het haar goed lukt om die gevoelens op kantoor te houden en een professionele afstand te behouden. “Dat is een vaardigheid”, zegt ze. “Ik heb collega’s gehad die dat niet konden. Dat houd je niet vol.”We willen echt dat er meer rechtvaardigheid en rechtsgelijkheid komt.Laptop mee op vakantieVeel asieladvocaten haken af vanwege de snel opeenvolgende beleidsveranderingen. Ook gingen er de afgelopen tijd veel sociaal advocaten met pensioen en zijn er steeds minder opleidingsplekken door geldgebrek. “In sommige gebieden kunnen mensen die zelf geen advocaat kunnen betalen, onze doelgroep dus, al nauwelijks meer een advocaat vinden. Dat is wel treurig.”Er heerst daardoor continu een te hoge werkdruk. “Je hebt wel meer banen waar je werk je leven moet zijn, maar bij ons is er ook een hoge omzetdruk. Je moet veel zaken blijven aannemen”, vertelt Hilde. “Je moet heel gedisciplineerd werken. Als ik een termijn zou laten verlopen in een asielzaak, dan is dat niet met geld goed te maken. Mijn laptop gaat mee als ik op vakantie ga en ik hou alle termijnen in de gaten. Ik ben heel slecht in delegeren.” Europese Asiel- en MigratiepactBoven op de werkdruk is er sinds kort nieuw beleid: het Europese Asiel- en Migratiepact. Deze nieuwe asielwetgeving(opent in nieuw venster) kan op veel kritiek rekenen vanuit onder meer mensenrechtenorganisaties(opent in nieuw venster) en asieladvocaten(opent in nieuw venster). Zo worden volgens Hilde bijvoorbeeld eerst alleen maar nieuwe casussen behandeld. “Dat wil zeggen dat al die mensen die al jaren wachten nog langer moeten gaan wachten. Het is denk ik onverteerbaar dat mensen die nog maar net in Nederland zijn al beschikkingen krijgen, terwijl mensen die al drie jaar zitten te wachten nog langer moeten wachten. Dat valt niet uit te leggen.”Volgens Hilde dreigen de regels bovendien extra druk te zetten op zowel de rechters als de advocaten. “Het is maar de vraag of we dat allemaal voor elkaar krijgen. Eigenlijk is het antwoord gewoon ‘nee, dat gaat niet lukken’. De achterstanden worden groter en groter.”Ondanks deze tegenslagen blijft Hilde zich inzetten voor nieuwkomers. “We willen echt dat er meer rechtvaardigheid en rechtsgelijkheid komt. Met deze doelgroep is het heel makkelijk om geïnspireerd te blijven en actie te blijven voeren.”Henriëtte en Margriet geven gratis juridisch advies: 'Naar een advocaat stappen is meteen officieel en heel duur'(opent in nieuw venster)