vandaag, 05:00Afscheid nemen van een klein meisje met kanker dat het toch niet overleefd, maar ook een waterpistoolgevecht met zieke kinderen. Kinderoncologieverpleegkundigen Ellen Brom (28) en Stephanie Blom (36) werken samen in het Prinses Máxima Centrum in Utrecht. Het werk is er zwaar maar er gebeuren ook mooie dingen.Als Brom op een dag aan het werk is in het ziekenhuis, gaat het helemaal niet goed met de 8-jarige Emma. Het meisje, dat kanker heeft, ziet er grauw uit, voelt koud aan en heeft koorts. De verpleegkundige besluit paracetamol te geven. Een tijdje later komt ze terug en ziet ze dat Emma niet is opgeknapt. Het gaat zelfs heel slecht. "Mijn vingers trillen als ik de noodbel indruk", zegt het meisje.Brom en Blom besloten een boek te schrijven over hun werk in het Prinses Máxima Centrum, één van de grootste onderzoeks- en zorgcentra in Europa voor kinderen met kanker. "We maken er van alles mee en veel mensen konden zich er geen voorstelling van maken", zegt Blom. "En toen dachten we: als we op papier zetten wat er gebeurt, waarbij we ook goed ons gevoel kunnen omschrijven, dan hopen we een inkijkje te geven in ons werk en wat het met ons doet."TondeuseEn wat het met de twee doet is veel. "Als al haar donkerblonde lokken eraf zijn, laat ik Flore weten hoe cool ze eruitziet", schrijft Blom in het boek Een lach, een traan en een tondeuse. "'Nu komt je mooie koppie nog beter uit.' Haar moeder bevestigt dit en drukt een kus op haar voorhoofd. Nadat alles is opgeruimd, leg ik even een hand op de schouder van haar moeder. 'Bent u oké?'. 'Het is goed', zegt ze. Kort maar vastberaden. Ik besluit ze alleen te laten."Dit soort momenten zijn heftig, maar dagelijkse kost voor de twee verpleegkundigen. Tijdens een autorit van een uur naar huis, verwerkt Brom al veel, vertelt ze. "Soms bel ik met collega's, zoals Stephanie, of met mijn partner. Maar als ik thuiskom dan ben ik gewoon moe."Blom heeft veel afleiding door haar dochters van 3 en 5 jaar. Ze is heel blij dat ze twee gezonde kinderen heeft, maar houdt altijd in haar achterhoofd wat ze meemaakt met de kinderen in het ziekenhuis. "Het kan je zomaar gebeuren."WatergevechtNaast het overlijden van kinderen en hele zieke patiënten zijn er gelukkig ook mooie momenten op de afdeling, vertellen Brom en Blom. Denk aan een waterpistoolgevecht in de gangen van het ziekenhuis of een jongetje dat vriendjes te logeren krijgt op zijn ziekenhuiskamer. Of goed nieuws-gesprekken. "Dat zijn wel de kleine momenten die het doen", zegt Brom. "Je ziet echt de veerkracht van kinderen."Het boek kan al op veel positieve reacties rekenen. Ook van ouders. "Ze vonden het mooi om ons gevoel te lezen. En veel ouders zeiden ook: fijn dat we hier niet alleen in staan", zegt Blom. "Fijn dat we dat voor die ouders kunnen betekenen."