Op deze 4de juli doet documentairemaker Ken Burns wat hij al meer dan dertig jaar altijd doet op de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag. Hij neemt zijn vier kinderen, aanhang, vrienden en kleinkinderen mee naar een meer in zijn staat New Hampshire. „Voordat ik iemand de gelegenheid geef om te eten, lees ik de Onafhankelijkheidsverklaring voor.”
Het kost hem nog geen tien minuten om, staand op een picknicktafel, het document van ruim 1.300 woorden voor te dragen. Net als veel Amerikanen kent hij de tweede zin uit zijn hoofd. „We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness.” (Wij beschouwen deze waarheden als vanzelfsprekend: dat alle mensen als gelijken worden geschapen, dat zij door hun Schepper met zekere onvervreemdbare rechten zijn begiftigd, dat zich daaronder bevinden het leven, de vrijheid en het nastreven van geluk.)
Burns (72) begon met deze traditie toen zijn oudste dochter klein was. „Om het besef over te dragen hoeveel geluk wij hebben gehad met de ideeën die aan de basis lagen van de Verenigde Staten – ronduit spectaculaire ideeën. Mijn werk toont aan dat het geen peulenschil was om ze na te leven”, zegt hij via een videogesprek vanuit New Hampshire, terwijl op de achtergrond een golden retriever op de bank springt.
