Wellicht is het u ontgaan, maar Keltische Talen en Cultuur wordt, evenals de studies Frans, Duits, Italiaans, Religiewetenschappen en Islam en Arabisch, afgeschaft. Er is – begrijpelijkerwijs – relatief minder aandacht uitgegaan naar de stopzetting van Keltisch. Voor de relevantie van Keltisch moet men – ook begrijpelijkerwijs – immers vaak wat langer nadenken. Het is echter enorm zonde dat deze studie, hoe specialistisch ook, wordt afgeschaft. En dus is het, aan het eind van het laatste academische jaar waarin deze studie nog gestart kon worden, tijd om hier wat extra licht op te werpen.
In november vorig jaar hield mytholoog Martin Shaw een lezing over mythen en pelgrimage en geloof in deze tijd, in Walsingham. De lezing was verschrikkelijk interessant, en daarna droeg Shaw ook nog een verhaal voor, namelijk dat van Saint Brendan.
Ik was bij die lezing omdat ik het voorrecht heb om naast student Theologie één van de twaalf laatste eerstejaars bachelorstudenten Keltische Taal en cultuur te zijn. En vanuit Keltisch krijg je dingen geleerd als breinversplinterende talen (Oud-Iers leren is moeilijk, en verhalen over pelgrimages over zee in bootjes zonder riemen, over mythen met woeste helden, over landen waar kloostergemeenschappen fungeren als steden. Je leert er, kortom, dingen die economisch geen tot weinig nut hebben, maar geestelijk en voor het behoud van de beschaving onmetelijk veel nut hebben.
