Doedelzakken of overvliegende straaljagers zijn vaste prik bij plechtige Britse gebeurtenissen, maar van de staatsbegrafenis van Winston Churchill in 1965 is veel mensen maar één ding bijgebleven. Terwijl de barkas met zijn doodkist over de Theems voer, brachten de havenkranen de oud-premier een saluut door hun armen synchroon te laten zakken.
Wie dit heeft verzonnen, is onbekend, maar het is een geniaal gebaar; tien buigende kranen die je uit het niets overvallen.
Voor deze column zat ik lang op het vinkentouw voor een Nederlands voorbeeld van zo’n ontroerend mechaniek. Ik vond alleen luitenant Ian Jacob Havelaar, die in 1944 sneuvelde bij het verstoren van Duitse sabotage in het Zeeuwse Colijnsplaat. Daar werd hij herbegraven. Terwijl de stoet voorbij trok aan de dorpsmolen, draaide de kap van de molen „naar oud gebruik” mee. Maar dat was al in 2017.
Zo’n stukje ben ik u schuldig gebleven.
Het was de kunst, of de sport, om elke maandag een plaats ‘in het land’ te vinden waar iets gebeurde dat geen groot nieuws was en toch interessant genoeg. Waar gingen die ruim zestig columns dan over? In mijn laatste aflevering een korte balans.
