In 1930 werd Luis Monti (tweede van linksboven op de foto) door een journalist van L'Équipe de meest onverbiddelijke speler ter wereld genoemd. Terecht, want de Argentijn was een intimiderende en spijkerharde speler die niet terugdeinsde voor fysieke duels. Hij werd omschreven als een blok graniet uit Buenos Aires dat met één splijtende pass de verdediging van de tegenstander kon openbreken.
Monti viel op door zijn geblokte postuur, dat menig tegenstander schrik aanjoeg. Dat was niet onterecht, want hij liep negentig minuten lang alle gaten in de verdediging dicht. Vanwege zijn imposante gestalte kreeg hij de bijnaam 'Doble Ancho', oftewel 'Dubbele Breedte'.
Tegenstanders hadden dan ook bijzonder veel moeite om Monti te passeren. Met messcherpe tackles en twee goals loodste hij Argentinië naar de WK-finale tegen Uruguay, maar daarin was hij geen schim van zichzelf.
Naar verluidt had Monti voor de wedstrijd een brief ontvangen waarin zijn familie met de dood werd bedreigd. Als hij de Uruguayanen de weg versperde, zou hij het leven van zijn moeder in gevaar brengen. Zover kwam het niet, want Argentinië verloor met 4-2. Na de nederlaag werd 'Luisito' door de Argentijnse pers aangewezen als zondebok. Het markeerde het begin van een zwarte periode in zijn leven. Hij verloor het plezier in het voetbal en trainde steeds minder.
