„Op de foto staan onze ouders ergens in de jaren zeventig in Noord-Italië met de Dolomieten achter zich. Een foto die ons als kinderen veel doet, uit een periode dat ze heel gelukkig waren en vol in het leven stonden. Misschien ook omdat we nu weten dat ze allebei geen zeventig mochten worden.
Ze kenden elkaar al van jongs af aan, uit dezelfde buurt in Helmond. Ze gingen naar dezelfde basisschool en later naar dezelfde rijks-hbs. Hun levens liepen dus al lang parallel voordat ze trouwden. Na hun huwelijk vertrokken ze uit het vertrouwde Brabant naar Terneuzen, voor het werk van mijn vader. Daar werd de eerste dochter geboren: hun Zeeuwse meisje. Later keerden ze terug naar Helmond, waar nog drie dochters volgden.
Hun huwelijk was uitgesproken complementair. Mijn vader met zijn energie, plannen en ondernemingszin; mijn moeder met haar warmte, gevoel en een vanzelfsprekend vermogen om van een huis een thuis te maken. Samen vormden ze een hechte en vanzelfsprekende eenheid, waarin wij zijn opgegroeid.
Al vroeg in de jaren 70 ontdekten zij de Dolomieten als skigebied. Wat begon als hun avontuur, werd een familietraditie. Nog steeds komen wij daar jaarlijks terug, inmiddels met onze eigen gezinnen. We skiën op dezelfde bergen, drinken koffie op de vertrouwde plekken en geven zo door van wat zij ooit zijn begonnen.
