Acteur Thijs Römer is veroordeeld vanwege online zedenmisbruik van minderjarige meisjes en het verwerven van kinderporno. Hij heeft daarvoor zijn straf uitgezeten.
Toen hij onlangs aankondigde dat hij, niet eens in een echt theater, maar in een filmstudio die je kan afhuren, een solo speelt, getiteld Een vorm van eenzaamheid, ontstond gerichte volkswoede. Angela de Jong klom in de pen, er werd op social media opgeroepen om theaterdirecteuren die hem eventueel willen boeken te bellen om Römer te weren.
Begrijpelijke emoties, maar voor een gezonde, weerbare samenleving zeer schadelijke en gevaarlijke tendensen.
Allereerst blijken er – wederom – maatschappijbreed enge misvattingen te leven over kunstenaars en ijdelheid en geld. Römer wordt verweten te willen verdienen aan zijn misdaden in een misplaatste, zelfreinigende one man show.
Alsof hij ook maar één rooie rotcent overhoudt aan een monoloog in een zaaltje ergens achteraf. En ook: alsof hij óóit, ook zonder deze ophef, als glorieuze winnaar uit dit piepkleine voorstellingsreeksje zou komen, lekker op weg naar eerherstel.
