vandaag, 13:14Na jaren als visagist voor film, televisie en bruiden werkt Diana Bonn uit Doetinchem nu met overledenen. Die bijzondere stap begon toen ze werd gevraagd de overleden oma van een vriendin op te maken. "Ik vond het heel fascinerend en ik had er ook geen angst voor. Het voelde als een roeping om dit werk te doen.""Mensen vinden het toch vaak eng of luguber. Ze zeggen dan: 'Oeh, met overledenen. Hoe durf je dat?' Ik heb er geen angst voor. Het gaat voor mij ook om een stukje verzachting voor de geliefden van de overleden persoon, dit gaat verder dan gewone zorg of bruidsvisagie."Het werk helpt haar te accepteren dat de dood bij het leven hoort.Meer dan 'alleen' lippenstiftDiana's werk houdt ook meer in dan gewone make-up en kleding. "Als iemand is verongelukt of andere wonden heeft, moet je wel wat meer in huis hebben. Gelukkig kan ik veel. Ik kan niet toveren, maar ik kan wel veel.""Ik weet nooit wat mij te wachten staat", zegt Diana. "Iemand kan dus een ongeluk hebben gehad of vermist zijn geweest. De verwondingen verschillen. Ik kan er dan voor zorgen dat de persoon weer netjes hersteld wordt en dan is het voor de nabestaanden een wat prettiger om hen te zien."Twee uiterstenOm dat voor elkaar te krijgen maakt Diana gebruik van haar eerdere ervaring als visagist. "Trouwen en rouwen zijn echt uitersten", zegt ze. "Bruidsvisagie is sprookjesachtig en dit is vaak een nachtmerrie. Het is dan mijn taak om ervoor te zorgen dat mensen netjes afscheid kunnen nemen. Dat hebben ze nodig in hun verwerking."'Het raakt mij evenveel'Is er een verschil voor Diana wanneer ze een jong overleden persoon of een overleden oudere ontvangt? "Het raakt mij evenveel", reageert ze na een korte periode van nadenken. Ze ziet geen gradatie tussen leeftijden. "Het is natuurlijk niet eerlijk wanneer een jong persoon overlijdt en je gunt iedereen de kans op een voltooid leven."Wel is het voor haar nog belangrijker om er te zijn voor de overlevenden wanneer haar 'cliënt' op jonge leeftijd is overleden. "Deze persoon stond midden in hun leven, dat raakt daarom de omgeving vaak nog meer."Lijntje tussen helpend of traumatiserendOndanks haar harde inzet blijven er situaties wanneer Diana haar werk niet kan doen. "Stel", zegt ze en ze begint een scenario uit te beelden. "Een gezicht is heel erg gehavend. Dan kan je zeggen: 'Ik ga de familie helpen in het rouwproces en het proberen', maar je komt niet ver genoeg met het restaureren. Dan wordt het een extra trauma voor de familie.""In dat geval kan je bijvoorbeeld kiezen om het gezicht niet te laten zien, maar wel de handen. Het gaat altijd in overleg met de familie. Ik kan hen het ook nooit weigeren, maar ik kan ze wel voorbereiden in de zin van: het lijntje bewandelen tussen of iets helpend of juist traumatiserend is."'Lachen en huilen'Haar werk is gelukkig niet alleen maar verdriet in de puurste vorm. "Er wordt ook vaak gelachen", zegt ze. "Lachen en huilen zit dicht bij elkaar, maar mensen willen vaak gewoon alles netjes regelen en zorgen dat hun geliefde er goed en netjes bij ligt.""Mensen vragen me af en toe of ik er later ook voor zorg dat zij mooi in de kist liggen later, dan zeg ik dat ik hoop om tegen die tijd zelf met pensioen te zijn", grapt ze. "Maar het zet mensen ook aan het denken over hoe zij erover nadenken voor later. En ik vind het heel mooi om bij te kunnen dragen om dat taboe te doorbreken."Kijk de hele video hier: