„So the question is not whether we will be extremists, but what kind of extremists we will be.” Met die quote van Martin Luther King eindigt de videoclip voor ‘Blackberry Marmalade’, de leadsingle van Cry Baby, het nieuwe album van Vince Staples. Daarvoor heeft een minutenlange mass shooting plaatsgevonden in een Amerikaanse diner, gefilmd als een first-person-shooter videogame. Ook in de video voor ‘White Flag’ is de symboliek verre van subtiel: Staples verft een Amerikaanse vlag wit en schiet die daarna overhoop met een mitrailleur. Op zijn albumcover staat een dikke huilbaby met een blonde pluk haar en de Amerikaanse vlag als luier. Natuurlijk is dat Donald Trump, al ontkent Staples dat in een interview met Apple Music. Het zou de luisteraar zelf zijn.
Hoe dan ook regeert de letterlijkheid op Cry Baby. Staples heeft geen tijd meer voor dubbelzinnigheid en dat klinkt door in zijn muziek. Waar hij op meer introverte albums als Dark Times de maatschappijkritiek nog impliciet bracht, klaagt de rapper uit Compton, Californië, Amerika nu frontaal aan door middel van keiharde rock en energieke punk. En dat lukt bij vlagen grandioos.
De bouncy drums van ‘Blackberry Marmalade’, de hoogst aanstekelijke cadans en zijn vlijmscherpe flow, klinken als een lijflied van de Compton Cowboys, die met vlaggen op paarden door de betonnen stad galopperen. Staples’ stem, vervormd door een vintage lo-fi microfoon, doet indie aan en klopt als een bus bij zijn nieuwe sound. Ook de tracks na de opening, ‘Go! Go! Gorilla!’, ‘White Flag’, ‘The Running Man’ en ‘TV Guide’, zijn rockrap of raprock van de hoogste plank. Laat er geen twijfel over bestaan: Vince Staples heeft besloten wat voor extremist hij wil zijn.
