Een goed idee van The New York Times, al kwam het in de uitvoering niet helemaal uit de verf: een aantal prominenten van tachtig jaar en ouder vragen naar de beleving van hun ouderdom. Dit ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van president Trump, die zich op die dag in zijn tuin van het Witte Huis liet verwennen met het genoeglijke kooigevecht.
Bob Dylan (85), Liza Minnelli (80), Robert De Niro (82), Gloria Steinem (92) Dionne Warwick (85) en Art Garfunkel (84) mochten schrijven of vertellen over hun leeftijd. Wat was het beste en het slechtste wat hun was overkomen? Dylan had er duidelijk het meeste werk van gemaakt met een zelfgeschreven tekst, soms dylanesk cryptisch, maar ook met rake typeringen.
Dylan in mijn nogal vrije vertaling: „Het beste van tachtig zijn is dat je de klokken overleeft die je al die tijd achtervolgden. Je bent bevrijd van die leugen dat er ooit iets onder controle was. Je jaagt niet meer achter de parade aan. Je bent een oude koning uit een verdwenen land. Je bent moeilijk te programmeren. Je haast je niet om iets te worden. Je wordt niet achtervolgd door dingen die je gedaan hebt. Je wordt achtervolgd door het besef dat er nog maar weinig het belang heeft dat je er destijds aan hechtte.”
