Όταν εκατοντάδες αμερικανικά και ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη απογειώθηκαν ταυτόχρονα στις 28 Φεβρουαρίου για να πλήξουν το Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ έδειχναν να μοιράζονται έναν κοινό στρατηγικό στόχο. Σήμερα, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ και η Τεχεράνη καταλήγουν σε συμφωνία που επεκτείνει την εκεχειρία και ανοίγει τον δρόμο για οριστική λύση η εικόνα έχει αλλάξει δραματικά.Σύμφωνα με τον Economist, το Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα παράδοξο αποτέλεσμα: πέτυχε σημαντικά στρατιωτικά πλήγματα κατά του Ιράν, αλλά δεν εξασφάλισε τους βασικούς στρατηγικούς στόχους που είχε θέσει πριν από τον πόλεμο.Ισραηλινός διπλωμάτης που μίλησε στο βρετανικό περιοδικό χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα ως μια «ένδοξη αποτυχία».Η συμφωνία που διαμορφώθηκε χωρίς το ΙσραήλΈνα από τα στοιχεία που προκαλούν τη μεγαλύτερη ανησυχία στο Τελ Αβίβ είναι ότι το Ισραήλ δεν είχε καμία συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν.Όπως σημειώνει ο Economist, οι Ισραηλινοί δεν έχουν καν λάβει πλήρες αντίγραφο του κειμένου, ενώ οι πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές μέχρι στιγμής δείχνουν ότι ελάχιστα από τα βασικά ισραηλινά αιτήματα περιλαμβάνονται στη συμφωνία.Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε επενδύσει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο στην προσπάθεια να πείσει τον Ντόναλντ Τραμπ ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τους συσχετισμούς στη Μέση Ανατολή, οδηγώντας ακόμη στην πτώση του ιρανικού καθεστώτος.Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στις 15 Ιουνίου, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η χώρα του «έσωσε το Ισραήλ από την απειλή πυρηνικής εξόντωσης». Ωστόσο απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί στη συμφωνία που διαπραγματεύθηκε ο Τραμπ με την Τεχεράνη.Το καθεστώς παραμένει όρθιοΠαρά τις εκτεταμένες ζημιές που υπέστη το Ιράν, το καθεστώς όχι μόνο επιβίωσε αλλά φαίνεται να διατηρεί τον έλεγχο της κατάστασης. Μάλιστα οι σκληροπυρηνικοί κύκλοι στην Τεχεράνη εμφανίζονται ενισχυμένοι, ενώ το πυρηνικό πρόγραμμα —που αποτελούσε τη βασική ανησυχία του Ισραήλ— δεν επιλύεται από τη συμφωνία. Αντίθετα, παραπέμπεται σε νέο γύρο διαπραγματεύσεων διάρκειας 60 ημερών.Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι συνομιλίες αυτές θα καταλήξουν σε οριστική συμφωνία. Αντιθέτως, είναι πιθανό να παραταθούν επανειλημμένα. Παράλληλα, το Ιράν διατηρεί τις δυνατότητές του στο πεδίο των βαλλιστικών πυραύλων, ενώ το πρόγραμμα πυραυλικών εξοπλισμών δεν αναμένεται να αποτελέσει μέρος της συμφωνίας.Η Χεζμπολάχ και το μέτωπο του ΛιβάνουΈνα ακόμη ζήτημα που προκαλεί έντονο προβληματισμό στο Ισραήλ είναι η τύχη των περιφερειακών συμμάχων του Ιράν. Η Χεζμπολάχ, η ισχυρότερη από τις οργανώσεις που στηρίζονται από την Τεχεράνη, φαίνεται να αποκτά πρόσθετη προστασία μέσα από το νέο πλαίσιο.Λίγες ώρες πριν από την ανακοίνωση της εκεχειρίας, το Ισραήλ επιχείρησε να πλήξει στόχο στη Βηρυτό έπειτα από εκτόξευση drones από τη Χεζμπολάχ.Σύμφωνα με τον Economist, η κίνηση αυτή ερμηνεύθηκε ως προσπάθεια του Νετανιάχου να δυσκολέψει ή ακόμη και να εκτροχιάσει τη συμφωνία. Αντί όμως να ανακόψει τις διαπραγματεύσεις, φαίνεται πως ενίσχυσε την αποφασιστικότητα του Τραμπ να τις ολοκληρώσει.Παράλληλα, η Τεχεράνη φέρεται να ζητά την αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από τις ζώνες ασφαλείας που κατέλαβαν στον νότιο Λίβανο κατά τη διάρκεια του πολέμου.Οι δημόσιες αιχμές Τραμπ κατά ΝετανιάχουΤο άρθρο δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εμφανή επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο ηγετών. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έκρυψε την ενόχλησή του για τις ισραηλινές ενέργειες στον Λίβανο και σε δημόσιες τοποθετήσεις του φέρεται να χαρακτήρισε τον Νετανιάχου «πολύ δύσκολο άνθρωπο», ενώ εξέφρασε ανοιχτά την οργή του για συγκεκριμένες στρατιωτικές αποφάσεις του Ισραήλ.Κατά τον Economist, ήδη από τη διάρκεια του πολέμου είχε γίνει εμφανές ότι οι δύο χώρες δεν επιδίωκαν ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα.Το Ισραήλ έβλεπε τον πόλεμο ως ευκαιρία στρατηγικής αποδυνάμωσης ή ακόμη και ανατροπής του καθεστώτος. Ο Τραμπ, αντίθετα, ενδιαφερόταν πρωτίστως να καταλήξει σε μια συμφωνία με την ίδια κυβέρνηση που το Ισραήλ επιθυμούσε να αποδυναμώσει.Το προσωπικό στοίχημα του ΝετανιάχουΓια τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, η αντιπαράθεση με το Ιράν αποτελεί «πολιτική και στρατηγική εμμονή» εδώ και δεκαετίες. Έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του διαδρομής στην προσπάθεια ανάσχεσης της ιρανικής επιρροής και έχει οδηγήσει δύο φορές το Ισραήλ σε πόλεμο με αυτόν τον στόχο.Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Economist, τα αποτελέσματα παραμένουν αμφίβολα. Οι ζημιές που προκλήθηκαν στα πυρηνικά και πυραυλικά προγράμματα του Ιράν μπορεί να αποδειχθούν προσωρινές. Το καθεστώς παραμένει στην εξουσία. Οι δεσμοί του Ισραήλ με τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δοκιμαστεί, ενώ και οι σχέσεις του με αραβικές χώρες που θεωρούσαν την Τεχεράνη κοινό αντίπαλο έχουν επιβαρυνθεί.Ένα δύσκολο πολιτικό φθινόπωροΗ εξέλιξη αυτή ενδέχεται να έχει και εσωτερικές πολιτικές συνέπειες. Με τις εκλογές του Οκτωβρίου να πλησιάζουν, ο Νετανιάχου καλείται να εξηγήσει στους ψηφοφόρους τι ακριβώς πέτυχε ο πόλεμος.Η εικόνα ενός ηγέτη που βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τον Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι πολιτικά βολική, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπου ο Αμερικανός πρόεδρος εξακολουθεί να διατηρεί υψηλά ποσοστά δημοτικότητας.Παρ’ όλα αυτά, ο Economist επισημαίνει πως ούτε η αντιπολίτευση διαθέτει σαφή εναλλακτική στρατηγική για το Ιράν. Τα περισσότερα κόμματα είχαν υποστηρίξει την έναρξη του πολέμου και σήμερα περιορίζονται στο να κατηγορούν τον Νετανιάχου ότι δεν πέτυχε επαρκή αποτελέσματα.Έτσι, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Ποια ακριβώς στρατηγική νίκη μπορεί να επικαλεστεί το Ισραήλ; Αυτό είναι το δίλημμα που, σύμφωνα με τον Economist, θα συνεχίσει να βαραίνει το Τελ Αβίβ πολύ μετά τη σίγαση των όπλων.