Η πρόσφατη εξέλιξη των γεγονότων με το Ιράν και γενικότερα τα όσα διαμείβονται στη Μέση Ανατολή θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν απλώς ως ένα «στρατηγικό φιάσκο» τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για το Ισραήλ. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για κάτι βαθύτερο, την κατάρρευση της ίδιας της στρατηγικής που ακολούθησε το δίδυμο Τραμπ – Νετανιάχου.Ο Αμερικανός Πρόεδρος, πεισθείς και κατά πολλούς αναλυτές συρόμενος από τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό και χωρίς καμία διαβούλευση με τους συμμάχους των ΗΠΑ, επένδυσε στρατηγικά στη λογική ότι αρκούσε μόνον η χρήση στρατιωτικής βίας για να ανατρέψει ή να καθυποτάξει το Ιρανικό Καθεστώς! Όμως η ιστορία διδάσκει ότι ένας πόλεμος χωρίς σαφείς και εφικτούς στόχους, χωρίς ευδιάκριτο τέλος και χωρίς βιώσιμη στρατηγική εξόδου, σπάνια ολοκληρώνεται θετικά για εκείνον που τον ξεκινά.Τα όρια της αμερικανικής ισχύοςΟ πόλεμος με το Ιράν ανέδειξε τα όρια της αμερικανικής ισχύος σε μια εποχή πολυδιάστατων συγκρούσεων, οικονομικής αλληλεξάρτησης και εσωτερικής πολιτικής κόπωσης στις ίδιες τις ΗΠΑ. Παρά τη συντριπτική αμερικανοϊσραηλινή στρατιωτική υπεροχή, το Ιράν μπορεί να αποδυναμώθηκε στρατιωτικά, να καταστράφηκαν κάποιες κρίσιμες υποδομές του, όμως δεν κατέρρευσε και δεν εξαναγκάστηκε σε άνευ όρων συνθηκολόγηση όπως απαιτούσε ο Τραμπ.