Ο πόλεμος στο Ιράν δεν τελειώνει με μια καθαρή εικόνα νικητή και ηττημένου. Τελειώνει —αν πράγματι τελειώνει— με έναν προσωρινό συμβιβασμό, πολλές αντικρουόμενες ερμηνείες και ένα τεράστιο ερώτημα: ποιος βγαίνει πραγματικά ενισχυμένος από μια σύγκρουση που ξεκίνησε με στόχο να γονατίσει την Τεχεράνη, αλλά καταλήγει σε διαπραγμάτευση μαζί της;Στρατιωτικά, το Ιράν υπέστη βαρύ πλήγμα. Η αντιαεροπορική του άμυνα, σημαντικό μέρος του πυραυλικού του οπλοστασίου, κρίσιμες εγκαταστάσεις και η στρατιωτική του ηγεσία δέχθηκαν αλλεπάλληλα χτυπήματα. Όμως στη Μέση Ανατολή η επιβίωση απέναντι σε συνδυασμένη αμερικανοϊσραηλινή πίεση μπορεί να παρουσιαστεί ως νίκη. Και αυτό ακριβώς επιχειρεί τώρα η Τεχεράνη.Το Ιράν έχασε στο πεδίο, αλλά…Η Τεχεράνη βγαίνει από τον πόλεμο πιο αδύναμη στρατιωτικά, αλλά όχι απομονωμένη. Αντιθέτως, εμφανίζεται να επιστρέφει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όχι ως καθεστώς υπό κατάρρευση, αλλά ως δύναμη που εξακολουθεί να κρατά κρίσιμα χαρτιά: το πυρηνικό πρόγραμμα, τους πυραύλους, τα περιφερειακά δίκτυα επιρροής και, κυρίως, το Ορμούζ. Αν μάλιστα θυμηθούμε ότι τις πρώτες ημέρες του πολέμου οι ΗΠΑ έστελναν μηνύματα αλλαγής καθεστώτος, τότε σε αυτό το πεδίο το Ιράν – και δη οι σκληροπυρηνικοί του – έχουν κερδίσει.Το σημαντικότερο στρατηγικό κέρδος του Ιράν είναι ότι μετέτρεψε τα Στενά του Ορμούζ από θεωρητική απειλή σε πραγματικό εργαλείο πίεσης. Δεν χρειάστηκε να κλείσει πλήρως το πέρασμα για να δείξει πόσο εύκολα μπορεί να προκαλέσει παγκόσμιο σοκ. Η κατάρρευση της ναυσιπλοΐας στον Περσικό Κόλπο, η άνοδος των ασφαλίστρων, η αναστάτωση στις ενεργειακές ροές και η εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου έστειλαν ένα σαφές μήνυμα: χωρίς κάποια μορφή συνεννόησης με την Τεχεράνη, η παγκόσμια οικονομία μένει εκτεθειμένη.