Μόλις τρεις εβδομάδες μετά την υπογραφή της προκαταρκτικής συμφωνίας για τη λήξη του πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ο πρόεδρος Τραμπ σήμανε το τέλος της σύντομης εκεχειρίας, δηλώνοντας μάλιστα πως οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια για διαπραγμάτευση θα αποτελούσε «χάσιμο χρόνου».Οι ιρανικές επιθέσεις σε τρία δεξαμενόπλοια στα Στενά του Ορμούζ, έδωσαν το έναυσμα στις αμερικανικές δυνάμεις, οι οποίες με τη σειρά τους έπληξαν περισσότερους από 80 ιρανικούς στόχους και κέντρα διοίκησης. Τα ιρανικά αντίποινα δεν άργησαν να έρθουν και ως εκ τούτου Μπαχρέιν και Κουβέιτ δέχθηκαν πλήγματα από πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Η εξέλιξη αυτή μαρτυρά την εκ νέου έναρξη μίας περιφερειακής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.Στην πράξη όμως, η Μέση Ανατολή μαστίζεται τα τελευταία τουλάχιστον ογδόντα έτη από διαδοχικές κρίσεις, με σύντομες μόνο διακοπές.Το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσον μπορεί η περιοχή να αναδυθεί εκ νέου μέσα από τα ερείπια, τα συντρίμμια και τη βία, και να διαψεύσει την πεποίθηση ότι οι συγκρούσεις αποτελούν ένα αμετάβλητο, δομικό χαρακτηριστικό της.Ένας φαύλος κύκλος σύγκρουσηςΣτη Μέση Ανατολή, όπως βέβαια και σε κάθε περιφέρεια όπου εκτυλίσσεται ο ανταγωνισμός ισχυρών δυνάμεων, οι κάτοικοι γίνονται δέσμιοι των γεωπολιτικών εξελίξεων. Διεθνείς διαμάχες, πολιτισμικές και θρησκευτικές διαφορές, φαίνονται να παγιδεύουν τα κράτη ενός άλλοτε ευημερούντος χώρου σε έναν αέναο κύκλο σύγκρουσης, δίχως ελπίδα για εξομάλυνση.Πράγματι, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα, έχει καταγραφεί μια σειρά διενέξεων (Αραβοϊσραηλινοί Πόλεμοι, Πόλεμοι του Κόλπου, εμφύλιες συγκρούσεις), οι οποίες έχουν κατατάξει τη Μέση Ανατολή μεταξύ των πλέον ασταθών και επικίνδυνων περιφερειών στο διεθνές σύστημα.