Η υπογραφή για τη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν έπεσε τελικά χωρίς τη σκηνή που είχε προαναγγελθεί. Όχι σε τραπέζι διαπραγματεύσεων στην Ελβετία, όχι με χειραψίες και χαμόγελα των δύο προέδρων μπροστά στις κάμερες.Ο Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε τη συμφωνία στις Βερσαλλίες και ο Μασούντ Πεζεσκιάν στην Τεχεράνη. Τέθηκε σε ισχύ έτσι ένα μνημόνιο κατανόησης που τερματίζει τον πόλεμο με το Ιράν και ανοίγει τον δρόμο για την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ.Για τον Λευκό Οίκο, η εικόνα είναι απλή: ο πόλεμος σταματά, το πετρέλαιο ξαναβρίσκει δίοδο προς τις διεθνείς αγορές, ο κίνδυνος μιας παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης απομακρύνεται και ο Τραμπ εμφανίζεται ως ο πρόεδρος που χτυπά, διαπραγματεύεται και τελικά επιβάλλει συμφωνία.Μόνο που πίσω από αυτή την αφήγηση υπάρχει ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα: τι ακριβώς πήρε η Ουάσιγκτον και τι έδωσε στην Τεχεράνη;Οι κόκκινες γραμμές που έγιναν γκρίζες ζώνεςΕπί χρόνια, ο Ντόναλντ Τραμπ και οι Ρεπουμπλικανοί σύμμαχοί του κατηγορούσαν τον Μπαράκ Ομπάμα ότι υπέγραψε μια αδύναμη συμφωνία με το Ιράν.Το βασικό τους επιχείρημα ήταν γνωστό: η Τεχεράνη δεν έπρεπε να εμπλουτίζει ουράνιο, δεν έπρεπε να διατηρεί ανεξέλεγκτο πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων και δεν έπρεπε να αποκτήσει πρόσβαση σε παγωμένα κεφάλαια που, κατά την Ουάσιγκτον, θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν ένοπλες οργανώσεις στην περιοχή.Τώρα, η ενδιάμεση συμφωνία που υπέγραψε ο ίδιος ο Τραμπ ακουμπά ακριβώς πάνω σε αυτά τα τρία σημεία.Τα 3 σημείαΟ Αμερικανός πρόεδρος επιμένει ότι το Ιράν «δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικό όπλο». Ταυτόχρονα, όμως, εμφανίζεται να αποδέχεται ότι η Τεχεράνη μπορεί να έχει κάποιο επίπεδο εμπλουτισμού για ειρηνικούς σκοπούς, εφόσον αυτό ενταχθεί σε ένα πλαίσιο ελέγχου. Για τους επικριτές του, αυτή είναι η πρώτη μεγάλη υποχώρηση.