Het gehoor van mijn 95-jarige tante is hard achteruit gegaan, merk ik als ik haar bel. Het duurt meer dan vijf minuten voordat ze weet met wie ze spreekt. Mijn naam heb ik al vele malen hard door de telefoon gezegd. Onze achternamen zijn hetzelfde, nadat ik nog een tijd mijn naam heb geroepen en geschreeuwd, begrijpt ze dat ik haar nicht ben.Het gesprek is erg lastig, gelukkig kan zij wel praten en doet dat dan ook, ik luister.Ze vindt het leuk dat ik zomaar bel. Als we het gesprek afronden zegt ze : „Tot horens!”Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl