Een film om met open mond naar te kijken. Meta-epos Resurrection duurt twee uur en veertig minuten en oogt verbluffend, monumentaal en ook een beetje uitputtend. Regisseur Bi Gan kreeg in 2018 het filmfestival van Cannes al aan zijn voeten met Long Day’s Journey Into Night, een melancholieke ‘cherchez la femme’ waarin de held halverwege een droomwereld binnenglijdt, voor een one take-shot van ruim een uur in 3D.
Bi Gan legt vergelijkbare virtuositeit aan de dag in Resurrection, die nog subliemer én ondoorgrondelijker is. Hij kon – mocht – helaas geen tekst en uitleg geven aan een Nederlandse journalist, zo meldt de distributeur. Dat schijnt samen te hangen met de Nexperia-affaire: China is verbolgen dat de Nederlandse overheid ingreep toen de Chinese eigenaar het Nederlandse chipbedrijf leeg dreigde te trekken. Kennelijk is er een Chinese culturele boycot gaande?
‘Resurrection‘ is geen betoog of verhaal, maar een ervaring
Scène uit ‘Resurrection’.
Of ik van Bi Gans uitleg veel wijzer was geworden, is een andere vraag. Resurrection is geen betoog of verhaal, maar een ervaring. Wat ik begrijp – door uitleg, niet zozeer uit de film zelf – is dat ergens in de toekomst de mens eeuwig leeft, maar niet langer droomt. Films zijn ook iets ouderwets. Een aantal dissidenten – ‘fantasmers’ – verstopt zich in de ‘verborgen tijd’ van de film.
