Over café Les 2 Moulins aan de rue Lepic in Montmartre bestaat een veelzeggende anekdote, vaak verteld door een van de hoofdpersonen zelf. Om na zijn wereldwijde succes met Le fabuleux destin d’Amélie Poulain (2001) over een nieuw filmproject te praten, had regisseur Jean-Pierre Jeunet in de klassieke roodgekleurde bistro een afspraak met actrice Jodie Foster. Ze stonden nog even in de deuropening na te praten toen een groep toeristen ze met veel misbaar maande aan de kant te gaan. De toeristen wilden een foto van het café maken en de beroemde regisseur en de nog veel beroemdere actrice stonden domweg in de weg. Het decor, het café van Amélie Poulain, was de echte ster geworden.
Dat is een beetje het lot van Montmartre, en misschien ook wel dat van Parijs. Eigenlijk dat van heel Frankrijk.
Ook op deze zonnige zaterdagochtend in mei sjokken bezoekers in processie door de charmante straten van het meest toeristische quartier van de Franse hoofdstad. Ze zijn te laat voor het feestje dat op de voordeur van Les 2 Moulins nog staat aangekondigd: ‘Les 25 ans du fabuleux destin’. Er was, eind april, een avond om te vieren dat Jeunets Amélie, een van de meest succesvolle Franse films aller tijden, 25 jaar eerder in première ging. Er kwam een orkest dat de oorspronkelijke filmmuziek van Yann Tiersen speelde, er was speciale merchandise en een „berg aan crème brûlée”, het toetje waar Amélie zo graag het puntje van haar lepel induwde om dan te horen hoe het suikerlaagje krakend openbrak.
