Wat een reus, denk je. Maar hij is korter dan de op het oog veel kortere Audi Q7, ook al geen kleintje. Het scheelt vier centimeter maar het lijkt een meter. De Lucid Gravity is dus een knap ontwerp. Hij lijkt oneindig door zijn lage daklijn en het uitdijende effect van zijn voluptueuze rondingen, terwijl zo’n Audi door zijn scherpe Duitse hoeken lijkt te krimpen. Binnen heeft de Gravity de uitgestrektheid van een treincoupé. Vanaf de bestuurdersstoel is de achterruit in de binnenspiegel zoiets als de overkant van je straat. Daartussen bevindt zich op drie zitrijen veel praktisch ingedeelde ruimte voor tot zeven volwassenen. Die zitten allemaal boven op een megabatterij met een netto capaciteit van 123 kWh, hallo zeg, en voldoende reserve voor een actieradius van 748 kilometer, best een boel.
Op papier heeft een 2.700 kilo zware, ruim vijf meter lange, 839 pk sterke, meer dan een ton kostende giga-suv van een met veel Saoedisch geld gefinancierd nieuw merk onder het motto doe normaal zeg alles mee voor een publieke afstraffing in dit theater. In de praktijk blijkt de Gravity een doortrapte, uiterst vindingrijke auto. Hier zou de wagenparkbeheerder van een groot gezin met voldoende familiekapitaal na vergelijkend onderzoek tussen de populairste grote suv’s van Audi, BMW, Mercedes, Porsche en Volvo weleens voor kunnen vallen. Ik zie geen merk zo effectief de beschikbare binnenruimte voor passagiers en goederen ontsluiten. Op het criterium vernuftige binnenhuisarchitectuur is de Gravity een Hyundai Inster in het groot.
