Praten over natuur? Dat deed ecoloog en schrijver Thomas van Slobbe (1957-2026) het liefste buiten. „Binnen heb je heel andere gesprekken dan buiten”, zei hij in 2011 in een interview met NRC. En die gesprekken waren nodig: als oprichter van de denktank Stichting wAarde probeerde hij het contact van Nederlanders met de natuur te verbeteren.
Zo introduceerde hij al in 2004 de term ‘smulbos’, jaren voordat in Nederland het eerste échte voedselbos van de grond kwam. Samen met radioprogramma Vroege Vogels, waar hij een graag geziene gast was, initieerde hij de actie ‘bomen voor koeien’, om meer schaduwrijke plekken in weilanden te creëren: zo werden in twintig jaar ruim 100.000 extra bomen, struiken en hekken geplaatst. En hij omheinde, op een geheime plek in Nederland, een lege plek waar de mens niets te zoeken had.
De natuur in waarde laten en haar eigen gang laten gaan was voor de eind mei overleden Van Slobbe essentieel. „Iemand wees mij er op dat de woorden vanzelfsprekend en natuurlijk van oudsher synoniemen zijn”, schreef hij in 2021 in zijn essay Natuurvervaging. „Natuur was een vanzelfsprekendheid. Maar het feit dat natuur inmiddels bedacht, bestemd, beïnvloed is, maakt dat deze in het domein van meningen en verantwoordelijkheden wordt getrokken. Natuur is niet vanzelfsprekend meer.”
