Na succesvolle jaren televisie maken werd Paul de Leeuw ineens minder gevraagd. Die gedachte brengt twijfel: wat is je houdbaarheidsdatum? In de jaren negentig werkte grensoverschrijdende humor bevrijdend. „Dat was niet altijd om mensen te beledigen of af te zeiken, maar het was een soort viering. Nu kunnen we van alles tegen elkaar zeggen, dachten we toen." Nu ziet De Leeuw dat veel van die fragmenten uit z'n context gehaald worden. Elke paar jaar komt er weer „een soort hoos” over hem heen. „Een parodie met een jongetje werd tot één minuut geknipt en ging viraal, waarna ik de grootste pedofiel van Nederland werd genoemd.”Ooit ontving De Leeuw zelfs een doodsbedreiging: „Een uitgevijlde kogel in een brief naar het kantoor van de VARA.” Maar hij laat zich niet verzuren door kritiek en twijfel over zijn relevantie. Als kind stond hij al met een haarborstel te oefenen voor de spiegel, en daar staat hij zichzelf tot op de dag van vandaag nog steeds toe te spreken. Zijn houdbaarheidsdatum is nog niet verstreken. „Je moet jezelf opnieuw uitvinden. Maar dat is enorm gelukt.” Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar podcast@nrc.nl.
Presentatie:Pieter van der Wielen
