Donker. Donkerder kan haast niet. Telefoons en smartwatches moeten we in een zwart zakje doen. De technicus heeft alle lampjes op zijn mengpaneel afgeplakt. Zelfs de nooduitgangverlichting brandt niet. Voor de voorstelling A Possibility moest de theaterzaal van KVS BOL in Brussel echt helemaal zwart zijn.
Kunstenaar Germaine Kruip was in 2016 al gevraagd door het Brusselse Kunstenfestivaldesarts (KFDA) om een theatervoorstelling te maken. Dat werd toen A Possibility of an Abstraction, waarin ze het podium leeg liet, maar met licht de aandacht vestigde op de zaal zelf, en die zo tot kunstwerk verhief. Datzelfde doet ze nu nog eens, maar met een uitbreiding: geluid.
Echt donker bestaat bijna niet. Daar speelt Kruip mee. Net als in 2016 beschijnen eerst felle lampen het publiek, in geleidelijke golven, van voor naar achter. Je pupillen verwijden en vernauwen zich. Tot het uiteindelijk donker blijft. Dénk je. Er blijkt wel degelijk een heel vaag, minimaal licht te schijnen op het grote achterdoek van het podium, maar dat zie je pas naarmate je ogen langzaam, bijna frustrerend langzaam, wennen aan het donker. In het publiek heerst eerst nog ongemak – gehoest, geschuifel. Maar naarmate meer mensen doorhebben dat er een vaag licht is om op te focussen, komt de zaal langzaam tot rust.
