Natúúrlijk gaat hij weg, en dat weet hij zelf ook. De Britse premier Keir Starmer is het kind dat net te horen heeft gekregen dat we nog één verhaaltje doen en dat we dan echt gaan slapen. Tijdrekken, meer zit er niet in.
Hij is dan nog geen twee jaar premier geweest. Andere Europese middenpolitici – Friedrich Merz, Rob Jetten – hebben het ook lastig, terwijl ze toch niet zo gek lang geleden jubelend werden onthaald als het definitieve antwoord tegen het populisme.
Wat héérlijk, zeiden we in de kroeg tegen elkaar: eindelijk wordt politiek weer saai!
Waarom liggen ze dan nu alweer zo onder vuur? Vaak worden dan politiek-inhoudelijke redenen gegeven. De hervormingen van Friedrich Merz gaan niet snel genoeg, Starmer had dat gedoe met Peter Mandelson, en het kabinet-Jetten heeft gewoon geen verhaal.
Dat is vast allemaal waar, en je kunt er aan talkshowtafels waarschijnlijk een heel eind mee komen, maar volgens mij is de echte oorzaak een stuk banaler: de kiezer heeft zijn aandacht gewoon verloren en wil wel weer eens wat nieuws.
