vandaag, 09:09Tien jaar geleden opende in het Isala-ziekenhuis in Zwolle de eerste vondelingenkamer van Nederland in een ziekenhuis. Mogelijk was dat zelfs een wereldprimeur. In deze kleine, anonieme ruimte kunnen moeders hun baby veilig achterlaten als zij zelf niet de zorg kunnen bieden die het kindje verdient.Sindsdien is de vondelingenkamer uitgegroeid tot een voorbeeld voor andere ziekenhuizen in Nederland. Gynaecoloog Harm de Haan nam in 2016 het initiatief voor de kamer, maar dat die er zou komen, was niet vanzelfsprekend.Het te vondeling leggen van een baby is strafbaar. Daardoor speelde de vraag of het ziekenhuis met een vondelingenkamer de wet zou overtreden. "Uiteindelijk durfden we het aan om dit te openen, omdat wij vonden dat het niet strafbaar was en we juist mensen in nood hielpen", vertelt De Haan.Twintig baby'sVandaag de dag is het kleinste kamertje van het Isala-ziekenhuis nog steeds in gebruik, al is er nooit echt een kindje te vondeling gelegd. "Er is nooit een baby achtergelaten in dit wiegje, maar in die tien jaar zijn er wel ongeveer twintig mensen geweest die ons via de vondelingenkamer hebben gevonden", zegt De Haan.Het ging dan vaak om zwangere vrouwen, maar ook om vrouwen die hun baby meenamen naar de ruimte en gebruikmaakten van de intercom, zodat er hulp kon komen. "Soms lieten ze het kindje dan tijdelijk achter. Na één à twee weken namen ze bijna allemaal hun kind weer mee naar huis. Bijvoorbeeld doordat problemen werden opgelost met hulp van maatschappelijk werk". Maatschappelijk werkAls er op de intercom in de vondelingenkamer wordt gedrukt, komt er medisch personeel om te helpen. Bijvoorbeeld maatschappelijk werker Annet Marsman. Ook zij maakte meerdere keren mee dat de intercom in de vondelingenkamer werd gebruikt. "Het voelt heel waardevol dat je naast een moeder mag gaan staan en met haar mag meedenken over mogelijkheden. Zij zien op dat moment geen enkele andere uitweg."Dat er nooit een kindje te vondeling is gelegd in de kamer bij Isala, is volgens Marsman juist de reden waarom ze dit werk doen. "Het gesprek aangaan met deze vrouwen, dat is juist wat we graag willen. Ik heb ook meegemaakt dat ik bij een zwangere vrouw aan het bed zat en dat zij dacht: ik kan dit niet. Maar zodra ze bevallen was, zag ik meteen een moeder. Dan denk ik echt: wauw."