vandaag, 05:39De tijd dat een deurwaarder alleen maar schulden komt innen, is wat betreft Marieke Boon voorbij. Ze maakt zich al een tijd hard voor een ‘zorgplicht’ voor deurwaarders. “Je kunt toch niet met droge ogen weglopen als je op een adres verwaarlozing of vervuiling ziet?”Ogenschijnlijk moeiteloos navigeert Marieke de auto door de nauwe straatjes in Rotterdam-Zuidwijk. Ze komt er vaak genoeg voor haar werk als gerechtsdeurwaarder bij Flanderijn om de weg te weten. Bij het eerste adres waar we aanbellen, wordt niet opengedaan. In dezelfde straat, honderd meter verderop gaat de deur wel open. Een niet betaalde parkeerboete van 190 euro is inmiddels opgelopen tot zo’n 500 euro.Een zoon neemt het pakketje papieren voor zijn vader in ontvangst. Hij hoort gelaten aan waar het over gaat en zal het doorgeven, ook de oproep van Marieke om zijn vader te laten bellen. Onderweg terug naar de auto zegt ze: “Vaak probeer ik door te vragen naar hoe de schulden tot stand zijn gekomen, maar dat doe ik niet bij een zoon over zijn vader. Andersom had ik het wel gedaan.”Umniya moet uit de schulden komen terwijl ze naar school gaat, werkt en zorgt voor haar zieke moeder(opent in nieuw venster)Toeslagenschandaal duwt Mario (30) in studieschuld van 70.000 euro: 'Het is onrechtvaardig'(opent in nieuw venster)Dat doorvragen, maar ook het simpel observeren van iemands woon- en leefsituatie is onderdeel van de zorgplicht van deurwaarders waar Marieke zich met de beroepsgroep hard voor maakt. Het is volgens haar nog onduidelijk waar de zorgplicht voor een deurwaarder precies begint en ophoudt. “We moeten terughoudend zijn in specifiek advies, want we zijn geen hulpverleners. Wel zoeken we samen met een schuldenaar naar de best passende oplossing.”Vervuiling of sociaal isolementWel vindt ze het belangrijk dat de zorgplicht in de wet verankerd wordt, want het kan volgens haar niet zo zijn dat de ene deurwaarder vol compassie probeert een oplossing aan te reiken, terwijl de ander alleen maar zwaait met een envelop.“Helemaal de ervaren deurwaarders hebben al snel door of er meer speelt bij iemand thuis.” Ze somt op: “Een sociaal isolement, vervuiling, verwaarlozing, kinderen waar niet goed voor wordt gezorgd, leven op een kale vloer. Als je dat signaleert, vind ik niet dat je met droge ogen kan weglopen en zeggen: ‘Ja, maar ik kwam alleen voor de financiën.’”'Gooi maar in de brievenbus'Bij een flatgebouw met drie verdiepingen, wordt de rauwe werkelijkheid van het werk als deurwaarder duidelijk. Marieke drukt met haar vinger op de bel van een appartement op de bovenste etage. Geen gehoor. Met het puntje van haar balpen drukt ze er nog eens op. Andermaal geen gehoor. Ze klopt drie, vier keer op het raam rechts van de voordeur. Zonder resultaat. Na een paar keer tikken op het raam links van de deur, klinkt er toch wat gestommel.Een raam wordt opengezwaaid en we kijken in twee ogen die pure wanhoop uitstralen. Nog voordat Marieke goed en wel duidelijk heeft kunnen maken wie ze is en waarvoor ze komt – achterstallige betaling bij de zorgverzekeraar – zegt de vrouw moedeloos: “Gooi maar beneden in de brievenbus.” Om er niet veel later achteraan te zeggen dat haar man herstellende is van een hartinfarct.Marieke valt een seconde stil. Door de onverwachte wending in de korte conversatie, moet ze even schakelen. Ja, hier is sprake van schulden, weet ze. Tegelijk beseft ze: deze mensen hebben meer nodig dan een envelop over schulden. Met een bezorgde stem hervat ze het gesprek om samen op zoek te gaan naar een oplossing. Maar de vrouw is onverbiddelijk: “Gooi maar in de brievenbus”, waarna het raam dichtvalt.Persoonlijke boodschapIn stilte lopen we de zes trappen van het appartementencomplex af. Bij de ingang met de brievenbussen, vertelt Marieke dat ze het er moeilijk mee heeft. “Die vrouw deed open en je zag aan alles dat het niet goed ging. Dan denk ik: ‘Hier wil ik het gesprek voeren.’ Maar dan heb ik daar wel de ruimte voor nodig en die had deze vrouw nu niet. Dat snap ik, maar ik had hier iets kunnen betekenen.”Intussen broedt ze op een persoonlijke boodschap voor op de envelop, iets wat ze bij vrijwel ieder adres doet. “Maar nu moet ik even goed nadenken wat ik opschrijf. Mijn boodschap is niet leuk, maar meestal kom ik tot een goed gesprek of een oplossing. Ik heb bij deze vrouw net alleen maar stress toegevoegd in een situatie die al stressvol was. Ik heb het niet vaak, maar dit voel ik wel.”Als het over de zorgplicht voor deurwaarders gaat, was dit volgens Marieke een interessante casus geweest. “Ik voelde aan alles dat hier het een en ander speelde. Maar omdat de man van deze vrouw ziek is, weet ik dat er in elk geval al de zorg van een arts is.”Kwestie van gelukAls we een paar minuten later weer in de auto zitten, onderweg naar het volgende adres, vertelt ze dat dit werk haar “best wel” gevormd heeft. “Ik heb zelf geen financiële zorgen of te maken met schulden, en dat is nul eigen verdienste. Het is veel meer een kwestie van geluk. Niemand bepaalt waar je wieg staat en wat je meemaakt. Dat maakt me dankbaar voor mijn eigen leven.”De problemen die Marieke achter voordeuren ziet, hebben haar ook doen beseffen dat het iedereen kan overkomen. “Dat ik geen schulden heb, betekent dus niet dat ik het zoveel beter heb gedaan.”Armoede in Rotterdam en regio neemt toe ondanks 'positieve' cijfers(opent in nieuw venster)