Hilde Geurts | hoogleraar klinische neuropsychologie De blinde vlek voor ouderen met autisme is hardnekkig, blijkt uit het boek Alles wat we (willen) weten over verouderen met autisme, van hoogleraar Hilde Geurts. „Veel mensen hebben zich lange tijd weten te redden dankzij allerhande compensatiestrategieën.”
Hoogleraar klinische neuropsychologie Hilde Geurts.
Een man van begin zestig vermoedde dat hij autisme had, net als zijn dochter. Maar toen hij bij de ggz aanklopte, hoorde hij: joh, iederéén heeft wel autistische trekjes. Hij hield vol, werd onderzocht en inderdaad: diagnose autisme. Een vrouw, ook in de zestig, zag een documentaire over iemand met de aandoening en herkende zichzelf. Nee, zei de huisarts, autisme gaat niet over ouderen, dat wordt bij kinderen vastgesteld. De vrouw stond erop dat ze werd doorverwezen en ja hoor: autisme.
De blinde vlek voor ouderen met autisme is hardnekkig, blijkt uit het nieuw verschenen boek Alles wat we (willen) weten over verouderen met autisme, van de hand van hoogleraar klinische neuropsychologie aan de Universiteit van Amsterdam Hilde Geurts (54), tevens senior-onderzoeker bij ggz-instelling het Leo Kannerhuis. Het is niet alleen een blinde vlek in de zorg maar ook, van oudsher, in de wetenschap, zoals Geurts rond 2010 besefte toen ze uitzocht hoe oud de oudste deelnemers waren in onderzoek naar autisme: 42 jaar.
