De verpletterende eenzaamheid en wanhoop die Sven Roes – afgaande op zijn eigen verklaring – gevoeld moet hebben toen hij in het vliegtuig stapte, op weg naar… weg. Gewoon weg. Weg van zijn leven, weg van zijn schaatscarrière, weg van de mensen van wie hij dacht dat hij ze teleurstelde. Hoe hij daar in zijn stoel moet hebben gezeten bij het opstijgen, Nederland werd kleiner en kleiner onder hem.