In september 2014 arriveerden twaalf gepantserde voertuigen in het dorpje Vremenny, in de Russische deelrepubliek Dagestan in de noordelijke Kaukasus, en trokken bewapende Russische veiligheidstroepen het dorp binnen. Zonder uitleg begonnen ze aan huiszoekingen, de honderden doodsbange inwoners werden naar een zogenoemd ‘filtratiekamp’ gebracht, opgezet in de lokale brandweerkazerne. Daar werden ze een voor een ondervraagd en gedwongen om dna af te staan. Ondertussen werden ze mishandeld en werden hun huizen verwoest en in brand gestoken.Tijdens de „contraterroristische operatie” zoals de dagenlange nachtmerrie door de Russische autoriteiten werd genoemd, werden de mannelijke inwoners uit het dorp verdreven. „Het maakt ons niet uit waar je naartoe gaat. Wegwezen”, kreeg Moerad Moeradov, een vader van vier, te horen. Tijd om spullen te pakken kreeg hij niet, laat staan een verklaring voor de inval. Zeven ‘terroristen’ werden gedood, vier mannen werden opgepakt en gemarteld. Een van hen werd nooit teruggevonden. Hun verhalen werden opgetekend in het rapport ‘Onzichtbare oorlog’ uit 2015 van Human Rights Watch. Toen Rusland niet van plan bleek de daders te straffen, spande de Russische mensenrechtenorganisatie Memorial (die in Rusland sinds 2021 is verboden) in 2017 een zaak aan bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in Straatsburg: de plek waar slachtoffers van statelijk geweld terechtkunnen wanneer zij geen gehoor krijgen in eigen land. Tenminste, dat was de situatie tot maart 2022, toen Rusland als straf voor de invasie van Oekraïne uit de Raad van Europa werd gezet en ophield verdragspartner te zijn bij het Europees mensenrechtenverdrag. Moskou was er niet rouwig om: het voerde per omgaande een wet in die bepaalt dat het uitspraken van het EHRM niet hoeft na te leven. 15.000 onbehandelde klachten bleven liggen.