In 2009 leek Oasis na een gigantische ruzie tussen broers en bandleden Noel en Liam Gallagher morsdood. Vele jaren spraken de twee niet met elkaar. Maar in de zomer van 2025 zaten ze opeens weer in de grootste rockband op aarde. De concertreünie bracht buitengewone euforie met zich mee, met shows in eenenveertig afgeladen stadions vol schreeuwende, springende en huilende fans. Van ‘Wonderwall’ tot ‘Live Forever’ en van ‘Acquiesce’ tot ‘Champagne Supernova’, vrijwel ieder nummer kreeg een mega-ontvangst.
Er zat een moeilijk te kopiëren magie in de samenwerking tussen de broers uit Manchester: Noel maakte als songschrijver en gitarist Britpopklassiekers met onvergetelijke refreinen, terwijl Liam met zijn charisma en bozig nasale zang een van de meest vermakelijke rocksterren van de jaren negentig was. Sinds de doorbraak van Oasis in 1994 lagen ze echter constant met elkaar in de clinch.
Wie meer te weten wil komen over hun weg naar vrede, heeft weinig aan Oasis: Don’t Look Back in Anger, de groots opgezette documentaire over de concertreeks die uiteindelijk veertien landen aandeed. Regisseurs Will Lovelace en Dylan Southern beginnen de film wel met een gedeelte vol onderhuidse spanning: de eerste repetities van de band in de aanloop naar de concerten. Terwijl een nerveuze Noel en de andere bandleden al een tijd bezig zijn, laat Liam nog op zich wachten. Zijn eenzame microfoonstandaard komt een paar keer in beeld, wat zijn aankomst nog wat verder onder hoogspanning zet. Als hij dan eindelijk arriveert, begint hij meteen te klagen over iets kleins.
