Er zijn een heleboel manieren om een hart te breken. Ik heb er al zo veel gezien – langzame manieren en snelle manieren, empathische manieren en gemene manieren, omslachtig en rechtdoorzee.
In First Dates zeggen ze: je bent een leuke meid, maar ik voel geen klik. In Onderweg naar Liefde fluisteren ze: onze energieën matchen niet. In Ex on the Beach schreeuwen ze: krijg tuberculose aan je lul. En dan ligt er weer een hart, een piemel, een ego aan diggelen, terwijl je als kijker op een veilige afstand de zoveelste manier noteert waarop het is gebeurd. Ah, zeg je bij jezelf: dát kan dus ook nog.
Na een keer of vijftig waan je jezelf wijs. Je tuurt met samengeknepen ogen naar de hartenbreker op je scherm en denkt te weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Hier hebben we een klikmevrouw, zeg je tegen niemand in het bijzonder. Daar komt de energieënman. En dit? Dit is nou echt een tuberculosetype.
Maar mensen zijn innovatief, al helemaal als het aankomt op het kwetsen van een medemens, en maandagavond heb ik dankzij B&B Vol Liefde alsnog een nieuwe manier van iemand afwijzen geleerd.
Jalalalála
