Lauw, zuchtend, hoofdschuddend – afgezien van een handvol Volendammers in een winkelstraat leek niemand opgewonden van de aankondiging van ex-CDA’er en ex-BBB’er Mona Keijzer om een nieuwe ‘sociaal-conservatieve beweging’ te beginnen. Nu was er nog eigenlijk helemaal niets, verklaarde ze tijdens de presentatie, maar ze had wel een doel: minstens dertig zetels in de Tweede Kamer en Mona zélf als minister-president.
Bas Heijne
In beschouwingen die volgden werd Keijzer, en dat was veelzeggend, niet als potentiële politieke hemelbestormer besproken, maar vooral als een symptoom. Gaan we weer. Wéér een zelfbenoemde verlosser op rechts, wéér die grote maar o-zo vage woorden over ongehinderde daadkracht vermengd met gepruil over een onderdrukkende elite, die de Nederlander geen Nederlander meer wil laten zijn. Om heel het scala aan vaderlandse verongelijktheid op haar website vorm te geven, werd online al snel ontdekt, had ze een speciale politieke adviseur ingeroepen: AI.
Aan rechtse talkshowtafels, inmiddels een pleonasme, wist men niet zo goed hoe te reageren. Opnieuw veelzeggend: als zelfs je beoogde achterban niet kan zeggen of je het geneesmiddel bent of de kwaal, dan heb je een probleem.
