Hoezo ‘grote finale’? Netflix gebruikte deze aanduiding om kijkers lekker te maken voor de zestiende en laatste aflevering van de boekverfilming Cien años de soledad (Honderd jaar eenzaamheid). Maar juist aan het slot van Gabriel García Márquez’ meesterwerk uit 1967 wordt alles uitgesproken klein. In de roman: „[…] en dat alles, wat daarin beschreven stond, voor altijd en eeuwig onherhaalbaar was, omdat de geslachten, die gedoemd zijn tot honderd jaar eenzaamheid, geen tweede kans krijgen op aarde.”
Bovendien hadden we in de allereerste beelden van de serie de hoofdelementen van dat kleine einde gezien: het boek, de gestorvene in het kraambed, de rode mieren. Om nog maar te zwijgen van de varkensstaart, die steevast bij de aankondiging van de serie in beeld verscheen.
Zeker is dat de makers het tempo in de loop der afleveringen flink hebben opgevoerd. In de eerste afleveringen – waarin stamvader José Arcadio Buendía het dorpje Macondo sticht – kreeg je nog het idee dat de makers elke bijzin uit de roman wilden verbeelden, wellicht uit angst voor de toorn van de talloze Gabo-aficionados die niet zouden dulden dat het meesterwerk van hun held geweld zou worden aangedaan. Of dat de auteur zelf (bij leven mordicus tegen de verfilming van zijn boek) zich vanuit de andere wereld in de situatie zou mengen – er gebeuren wel wonderlijker zaken in het universum van García Márquez.
