vandaag, 17:23Een moeder sprong vorig weekend met haar baby van een balkon in Ridderkerk om te ontsnappen aan haar gewelddadige ex. Waarom komt deze vorm van geweld zo vaak als een verrassing voor buren en bekenden? Hoe herken je geweld binnen een relatie en wat kun je doen als je denkt dat iemand niet veilig is?Mishandeling binnen een relatie krijgt steeds meer aandacht. Ook hulp voor slachtoffers wordt de afgelopen jaren beter georganiseerd. Toch komt geweld binnenshuis meestal pas aan het licht als het ernstig uit de hand loopt en politie en ambulance met zwaailichten voor de deur staan. Buren zijn geschokt en zeggen vaak niets te hebben gemerkt van ruzies of geweld.Onze regio kent veel ernstige en extreme gevallen. Zo schoot Minh V. in 2023 zijn voormalige schoonmoeder dood en zijn ex-vrouw neer op een parkeerplaats in Zwijndrecht. Humeyra (16) werd in de fietsenstalling van haar school doodgeschoten door haar stalkende ex. De 37-jarige Robby werd door zijn vrouw met veel messteken om het leven gebracht.Vluchtende moeder springt met baby van balkon, buurt reageert geschrokken(opent in nieuw venster)Politievrouw Joyce (47) behandelde huiselijk geweld, maar werd zelf mishandeld door haar ex(opent in nieuw venster)Schaamte en angstBij inloophuis Filomena in Rotterdam-West kennen ze alle soorten en vormen van partnergeweld. Er zitten verschillende hulpverleners en deskundigen onder één dak, om slachtoffers die binnen komen lopen snel en goed te kunnen helpen. In 2025 liepen er al zo'n 180 mensen naar binnen, in de eerste helft van dit jaar is dat aantal al verdubbeld.Hulp zoeken is voor veel vrouwen en mannen een hele grote stap. Ze schamen zich en zijn bang dat de dader erachter komt en nog gewelddadiger wordt. Juist daarom is het belangrijk dat ook de omgeving signalen herkent dat er iets mis is. Buren, vrienden, familie en collega's weten vaak niet wanneer, hoe en waar ze alarm moeten slaan.'Veel geweld gebeurt in stilte'Veel mensen denken dat partnergeweld gepaard gaat met herrie van veel geschreeuw, borden tegen de muur en blauwe plekken. Dat is vaak juist niet het beeld, zegt Tanya Hoogwerf, directeur van Filomena. “Veel geweld gebeurt in stilte. Daders slaan op onzichtbare plekken onder de kleding, of achter op het hoofd. Slachtoffers zijn ook goed in verbergen, vanuit schaamte.”Nina werd mishandeld door haar partner: 'Hij is er veel te makkelijk vanaf gekomen'(opent in nieuw venster)Werkbezoek met impact: slachtoffers partnergeweld doen hun verhaal aan koning(opent in nieuw venster)Gedrag verandert"Je kunt het beste kijken naar dingen die níet gezegd worden. Slachtoffers worden geïsoleerd door hun partner, hun gedrag verandert", legt Hoogwerf uit. “Waar ze eerder enthousiast overal mee naar toe gingen, blijven ze vaker thuis. Ze zeggen af en laten zich minder zien.”“Hun kledingstijl verandert, ze dragen andere make up, de kinderen komen minder buiten", somt ze op. "Of ze worden in het bijzijn van anderen beledigd. Een ander teken kan zijn dat de nieuwe vriend van je vriendin haar juist overlaadt met kado's en aandacht."Als je een situatie niet vertrouwt, is het belangrijkste om lijnen open te houden en niet direct de confrontatie te zoeken, zecht Hoogwerf. “Stel open vragen als: gaat het wel goed met je? Is er iets waarover je het lastig vindt te praten? Heb je het idee dat dingen anders gaan dan je had verwacht?”Vraag om adviesWie het vermoeden heeft dat iemand in de omgeving in een gewelddadige relatie terecht is gekomen, kan het beste advies vragen aan een professional. Hoogwerf raadt aan om bijvoorbeeld Veilig Thuis te bellen en te vragen wat je kunt doen.“We hebben lang gedacht: wat zich achter de voordeur afspeelt, daar moet ik me niet mee bemoeien. Maar dit probleem gaat veel verder dan dat: het draait om macht, controle en manipulatie. Iemand verdient het om te voelen dat ze ergens terecht kunnen, zonder helemaal alleen komen te staan.”Tegen wie toch twijfelt om in actie te komen voor een buurvrouw of een vriendin, zegt Hoogwerf: “Bedenk wat je zelf nodig had gehad in die situatie. Zou je dan niet ook willen dat iemand dat stapje zou zetten? Mijn moeder zei altijd mooi: doe wat nodig is. Ik sta liever voor de rechtbank dan voor een stille tocht.”