vandaag, 09:24Vlak na zijn eerste date met Alannah weet Xandro het al: met deze vrouw ga ik trouwen. Die dag komt eerder dan verwacht en nog geen maand na hun trouwerij overlijdt zijn vrouw op 30-jarige leeftijd aan kanker. Dit weekend loopt Xandro de Omloop Goeree-Overflakkee, speciaal voor haar.Als Max Verstappen in 2021 voor het eerst de Grand Prix van Zandvoort wint, maakt Xandro Ista kennis met de “pittige dame” Alannah Näring. Ze werken allebei in de horeca op het racefestijn. Alannah vergaapt zich aan de Formule 1-auto’s, Xandro wat minder. Hij heeft een oogje op de dan 25-jarige vrouw.Geen dateGesloopt van een paar dagen keihard werken, sluiten ze de Grand Prix samen met andere medewerkers af in Rotterdam. Alannah heeft geen rijbewijs en dus brengt Xandro haar na afloop naar huis in Hekelingen, onder de rook van Spijkenisse. Diep in de nacht laten ze haar hond uit en daarna vertrekt de toen 21-jarige Xandro. Het contact verwatert. “Zij moest mij echt niet”, vertelt Xandro nu. “Ik moest nog volwassen worden.”Bruno (20) kreeg kanker, maar blijft optimistisch: ‘Overal is een oplossing voor’(opent in nieuw venster)Eén klap en Jolein (1999-2024) is er niet meer: 'Je leeft maar één keer'(opent in nieuw venster)Een paar jaar later raken ze via Snapchat weer aan de praat en komt zij nota bene met de uitnodiging: “Zullen we een drankje gaan doen?” Beiden willen het geen date noemen, maar voelen allebei dat het dat wel is. Enkele uren later vraagt Alannah aan Xandro of ze hem “een kusje” mag geven. Dat mag. “Ik zei binnen een maand al tegen haar: ‘Ik ga met je trouwen.’ Ik wist het.” Niet wetende dat die datum onverwacht snel zou komen.Eigen huisOp 10 september 2025 zetten Xandro en Alannah hun handtekening voor een eigen huis in Middelharnis. Ze waren er verliefd op geworden vanwege de balken en de keuken met een barretje. Een maand later maakt een bobbeltje in haar borst een abrupt einde aan de vreugde: ‘Len’ heeft borstkanker, met uitzaaiingen naar de lymfe, een van de meest agressieve varianten.Maar Len zou Len niet zijn als ze de strijd niet zou aangaan. Ook al slurpen de ziekte en behandelingen al haar energie op, ze blijft vrolijk en bekommert zich altijd om anderen. Als Xandro het even niet meer ziet zitten, troost ze hem. Als er vrienden of familie langskomen, checkt ze altijd ook bij hen in met de vraag hoe het gaat.Anderen helpenAnderen helpen deed ze graag en blijft ze graag doen. Als in het Maasstad Ziekenhuis een arts haar tijdens een behandeling vraagt of ze op een symposium voor 150 chirurgen en oncologen iets wil zeggen over ‘kanker en seksualiteit’ zegt ze ja, nog voordat ze naar Xandro heeft gekeken. “Omdat ze mensen kon helpen met haar ervaringen.”Waar ze normaliter na een chemo flink moet bijkomen, vindt ze in haar lijf een energiefabriek die ervoor zorgt dat ze twee dagen lang vol enthousiasme een lezing kan voorbereiden over hoe het met hun intimiteit gesteld is nu ze kanker heeft. En ja, dat wordt steeds minder. Want als zelfs een kus soms al fysieke pijn geeft, of als er bijna iedere week een arts aan je vrouwelijke delen zit, dan is het niet gek dat die behoefte afneemt.Geluk hebbenLen vindt in de beginfase andere mensen altijd zieker dan zichzelf. Als de tumor in haar borst, “die je kon zien en kon voelen”, door de behandelingen kleiner wordt, is haar oordeel dat ze “best wel geluk” heeft gehad. Of die keer dat ze acuut hulp nodig heeft en zegt: “Ik wil niet dat de ambulance komt, want wat nou als er iemand anders is die écht de ambulance nodig heeft.”Maar dat geluk duurt niet lang. In de loop van dit jaar neemt de ziekte alsnog meer bezit van haar lichaam. Ze voelt het einde naderen. In een filmpje op Snapchat dat Xandro pas na haar dood ziet, zegt ze: “Ik weet dat jullie dit gaan bekijken. Ik denk niet dat ik het einde van het jaar haal. Dit gaat fout.” Opgenomen tijdens een wandeling met haar hond, omdat ze de buitenwereld niet wil lastigvallen met haar dood.Stappie voor stappieTotdat haar kwaliteit van leven in mei en juni steeds harder achteruitgaat. Vaak spreken Xandro en Alannah het naar elkaar uit: “Stappie voor stappie, daggie voor daggie.” Of dat andere motto als ze gaan slapen na een vermoeiende dag of weer wakker worden na een nacht rust: “We got this.” Zelfs als Xandro zich wel eens rot voelt omdat hij de liefde van zijn leven ziet wegkwijnen, is het Len die hem vastpakt: “We got this.” Blij wordt Len van dingen die iedereen klein noemt, maar voor haar groot zijn geworden. Die vlinder die langs vliegt, die vogel die aan het tjilpen is in de boom. Een klein natuurgebied nabij Middelharnis vormt een plek van dagelijks geluk. Wandelen zolang het gaat, anders zittend in een rolstoel. Met een lach op het gezicht en mondhoeken die omhooggaan. Niks zeggen, maar alleen genieten van een bij of bloem.Halsoverkop trouwenWanneer haar levensverwachting in rap tempo van vijf jaar naar één jaar, naar vier weken wordt bijgesteld, herinnert Xandro zich plots wat hij in de eerste maand van hun relatie had gezegd: “Ik ga met je trouwen.” Xandro vraagt haar in het ziekenhuis tijdens een behandeling. Versuft door de morfine reageert ze wel, maar het komt nauwelijks binnen. Weer thuis een dag later en stukken fitter, waagt hij een nieuwe poging. Ze zegt ja. Het wordt een spoedhuwelijk. Op 18 juni in de achtertuin het officiële gedeelte. Een dag later, volledig achter de rug van Xandro en Len om geregeld, bij een strandclub een groot feest.Laatste knuffelDe tijd die na “de mooiste dag” uit hun leven nog resteert, is kort. Dat weten ze. Len eet steeds minder, wandelt steeds minder en slaapt steeds meer. Ze vertrouwt Xandro toe dat ze vrede heeft met de dood. “Ik heb alleen geen vrede dat ik jullie moet achterlaten, jullie niet kan troosten of er voor jullie kan zijn.”Het is midden in een van haar laatste nachten, dat Len omhoogschiet. Xandro schrikt en vraagt of ze iets nodig heeft. Met moeite weet ze zichzelf overeind te houden, draait zich om en pakt Xandro vast voor een knuffel. Haar laatste knuffel. Ze raakt in een coma en komt niet meer bij.Omloop Goeree-OverflakkeeOp de vroege dinsdagochtend van 14 juli, realiseert Xandro zich: “Als je echt van iemand houdt, weet je wanneer je moet loslaten. Ik pak haar hand beet en zeg tegen haar: ‘Ga maar, ik red me wel. Wij redden ons wel.’ Oma voelt aan haar pols. Ze is om 3 uur 58 gestopt met ademhalen.”De 30-jarige Alannah was klaar voor de volgende stap: haar vier jaar eerder overleden opa ontmoeten, die haar een dikke knuffel zou geven. Dat was haar troost. Len had haar uitvaart zelf geregeld, inclusief zelf opgenomen speech.Dit weekend loopt Xandro de Omloop Goeree-Overflakkee. 110 kilometer wandelen voor Len, die het “gestoord”, maar ook “hartstikke lief” vond. Om zijn nek zal een ketting hangen met daaraan de trouwring van de persoon van wie hij na een maand al wist: zij wordt mijn vrouw.