vandaag, 08:32Krakers van een braakliggend terrein bij het Kralingse Bos dachten het goed voor elkaar te hebben. Ze ontdekten een overwoekerd stuk grond in een Rotterdamse villawijk, knapten het op en zetten daar hun caravans neer. Een maand lang leefden ze ongestoord, totdat de gemeente ingreep.Het terrein wordt al tien jaar niet meer gebruikt, vertelt overbuurvrouw Els (88) twee dagen na de ontruiming. De grond was ooit het terrein van een scoutinggroep, maar distels, bramen en reuzenberenklauwen hadden de boel overgenomen.Kraker Victor en twee vriendinnen besloten zich het landje toe te eigenen en op te fleuren. Ze baanden zich een weg door het groen, ontdekten een pad en plaatsten drie caravans onder de bomen. Het terrein maakten ze verder bewoonbaar met een composttoilet, keuken en een stellage met wasbak.Keurige burenEls vond het gezellig dat ze overburen kreeg in het verder stille buurtje met doodlopende straat. Ze is zeer te spreken over de krakers. “Victor heeft zich meteen aan mij voorgesteld en vertelde wat ze van plan waren: hier gaan wonen, alles netjes aanvegen, knippen en poetsen. En dat hebben ze ook gedaan. Ik heb totaal geen last van ze gehad. Ze gingen overdag gewoon naar hun werk. En ze hebben zelfs een houten huisje gebouwd om in te koken. Keurige buren.”Dit collectief kraakt huizen om dakloze stadsgenoten een woning te bieden(opent in nieuw venster)Agenten grijpen in als grote groep krakers weigert te vertrekken uit Rijksmonument(opent in nieuw venster)De Kralingse kreeg een uitnodiging om later langs te komen voor een kop koffie. Maar eerst wilden de krakers zich een beetje settelen, vertelt ze. Zo ver is het nooit gekomen. “Victor kwam op een gegeven moment vertellen dat de politie was langs geweest. De gemeente wilde dat ze het terrein zouden verlaten. Hij waarschuwde dat de ME de boel zou komen ontruimen, omdat ze weigerden te vertrekken.”Eerder had Els zelf ook bezoek van de politie gehad, met de vraag of ze last van de krakers had. Dat had ze niet. Ze snapt dat het beeld van krakers anders is voor veel buren in de villawijk. “Maar ik kijk naar hoe ze zich gedragen, wat ze doen. En dat was allemaal netjes. Ze hebben geen overlast bezorgd.”'Dit is huisvredebreuk'Victor begrijpt niet dat een terrein dat overduidelijk al jaren niet meer in gebruik is, in tijden van woningnood niet benut kan worden. “Er zou een bordje hebben gehangen met ‘verboden toegang’, maar dat heb ik nooit gezien. Ze hebben nu snel het hele hekwerk volgehangen met die bordjes. En er staat een grote camerazuil om de boel in de gaten te houden.”Volgens de kraker is de ontruiming niet eerst aan de rechter voorgelegd. “En dat had wel gemoeten. De ontruiming is illegaal”, vindt hij. Hij gaat aangifte doen tegen de gemeente, de betrokken ambtenaren en de politie. “Dit is huisvredebreuk. Ook willen we alle spullen terug die in beslag zijn genomen.”Betalen om spullen terug te krijgenVolgens Victor moet hij drieduizend euro betalen om de spullen terug te krijgen. “Als we dat niet doen, wordt alles vernietigd. Ongehoord. Ze hebben nu ook mijn laptop. Die heb ik nodig voor mijn werk.” Hij heeft een advocaat ingeschakeld om de zaak af te handelen. Liever had hij dit allemaal willen voorkomen. “In plaats van dat de gemeente met ons in gesprek gaat en kijkt hoe ze dit kunnen faciliteren, kiest ze ervoor om ons met geweld van het terrein af te werken. Ze geven bakken met belastingcenten uit aan beveiliging, zodat het landje weer tien jaar leeg blijft. De buurt knapt er ondertussen niet van op en de woningnood blijft onopgelost.”Buurvrouw baalt van vertrekEls vindt het sneu dat de krakers er niet meer wonen. “Nu staat het terrein er weer doelloos bij. Zonde. Van mij hadden ze mogen blijven.” Buren denken daar anders over, vermoedt ze. Die zagen eerst één, toen twee en uiteindelijk drie caravans op het terrein geplaatst worden.“Je weet natuurlijk niet hoeveel er nog meer komen,” zegt haar zoon. “En dan denken mensen toch: wat betekent dit voor de waarde van mijn huis.” Maar Els blijft treuren om hun vertrek: “Ik had een beetje aanspraak. En kon altijd bij ze terecht als ik iets nodig had. Echt hartelijk. Dat zie je wel eens anders.”