vandaag, 13:31"Het is sociaal doen onder druk, en dat kost veel energie", vertelt student Kunst en Economie Cathelijne (19). Ze heeft veertien keer gehospiteerd in Utrecht maar het is haar nog niet gelukt een kamer te vinden. UStad spreekt haar op de Uithof, waar ze weer drie pogingen waagt: "Dit is een mooi gebouw, ik zou er wel willen wonen."Om colleges op de Hogeschool voor de Kunsten (HKU) te kunnen volgen reist Cathelijne nu heen en weer tussen haar woonplaats Rotterdam en Utrecht. Ze staat sinds haar zestiende ingeschreven bij studentenhuisvester SSH, en heeft nu voldoende inschrijftijd opgebouwd om uitgenodigd te worden voor hospiteeravonden.Powerpointpresentatie makenMeestal komen er zo’n vijftien mogelijke nieuwe huisgenoten op zo’n avond, maar hoe die vorm wordt gegeven verschilt erg. Cathelijne heeft weleens een powerpointpresentatie moeten maken over zichzelf, of een foto met begeleidend tekstje moeten aanleveren. Andere keren krijgen kandidaten gekke vragen voorgeschoteld, zo werd Cathelijne gevraagd wat voor soort snack ze zou zijn. "Een zakje chips met ribbels, want ik ben knapperig", lacht ze.Cathelijne zou graag met andere (beginnende) studenten willen samenwonen, gewoon omdat het haar gezellig lijkt. "Dan heb je iemand waartegen je 's morgens hallo kunt zeggen, je stress mee kan delen. Ik denk dat dat je gelukkiger maakt." Van medehospitanten hoort ze dat de nood erg hoog is, vanwege een lange reistijd. Zo moest iemand vanuit Limburg naar Utrecht reizen. De HKU-student denkt ook dat het uiteindelijk beter is voor je eigen ontwikkeling om uit huis te gaan, zodat je ook zelf leert hoe je een huishouden runt.Een dag na haar reeks aan hospiteeravonden laat Cathelijne UStad weten dat ze helaas weer achter het net heeft gevist. Als je wordt afgewezen voor een nieuwe baan is dat vervelender dan voor een kamer, denkt ze. "Want dat gaat over je cv, en dit voelt persoonlijker." Hoewel haar dit even onzeker maakt, gaat Cathelijne gewoon door. "Het helpt om er met iemand over te praten."'Pijn van afwijzing in hersenen'Afwijzing is altijd naar, weet Eveline Crone, hoogleraar neurocognitieve ontwikkelingspsychologie aan de Universiteit Leiden. "Buitensluiting heeft effect op ons allemaal, dat pijnlijke gevoel zien we terug in de hersenen." Maar hoezeer je daaronder lijdt, hangt erg af van je achtergrond. Kom je uit een fijn gezin, of heb je al een trouwe vriendenkring? Dan komt zo’n afwijzing minder hard aan. Heb je dat niet? Dan kan een kamerzoektocht die maar voortduurt een zware dobber worden. Crone: "Het kan helpen de redenen voor zo’n afwijzing buiten jezelf te leggen: er zijn nu eenmaal weinig kamers, en de huisgenoten bij wie je hospiteert vormen ook maar een selectieve groep mensen."Toch denkt Crone dat het belangrijk is aandacht voor de kwestie te hebben, volgens haar kan het voor kansenongelijkheid zorgen. "En we zien sowieso dat jonge mensen veel zorgen hebben waarbij woningnood de grootste bron van stress is."Omdat Cathelijne bij de SSH ingeschreven staat, kan ze daar terecht. Maar wie overgeleverd is aan de vrije huizenmarkt heeft het misschien nog iets moeilijker. Volgens Cathelijne kan het soms bijna onmogelijk zijn om ertussen te komen: "Op Facebook moet je wel een hele mooie mail maken om uitgekozen te worden, en voor Kamernet moet je betalen."Aan de andere kant snapt Vidius, de organisatie die zich hardmaakt voor de belangen van studenten in Utrecht, dat het fijn is als je als huisgenoten inspraak hebt op wie er bij je komt wonen. Tegelijkertijd ziet de belangenclub ook dat bepaalde groepen snel op achterstand komen: dan gaat het bijvoorbeeld om mensen met een migratieachtergrond of mensen met autisme. Cathelijne kan dat beamen, zij heeft ook autisme.Ook voor mbo'ers blijkt het moeilijker aan woonruimte te komen via hospiteren. Als je geen kamer vindt, kan dat grote gevolgen hebben: "Je hebt minder binding met je medestudenten, je komt lastiger mee met het studentenleven. En de druk op het vinden van een kamer en de reistijd kan invloed hebben op je schoolprestaties."Twintig keerWie twintig keer gehospiteerd heeft, kan zich bij de SSH melden en krijgt na een gesprek met een medewerker een kamer toegewezen. Dat is een regel die de studentenhuisvester heeft ingevoerd om studenten als Cathelijne toch aan woonruimte te helpen.Om studenten als Cathelijne te helpen en de kansengelijkheid te vergroten is de SSH met hospiteren gestopt bij nieuwe complexen. Bij die gebouwen, dat is zo'n acht procent van het totale aanbod, worden kamers dus op basis van inschrijftijd toegewezen. Bij studio’s, dat zijn zelfstandige woningen waarbij je geen huisgenoten hebt, is hospiteren sowieso niet nodig.Studentenwoningen waarbij huisgenoten nog wel invloed hebben op wie er komt wonen, schrijven zelf een tekstje voor de website van de SSH, wanneer er een kamer vrijkomt. De SSH checkt die verhalen en let er dan op dat er geen groepen worden uitgesloten: schrijven dat je op zoekt bent naar een vrouwelijke huisgenoot bijvoorbeeld, of dat je geen mbo’ers in je woning wil, mag dus niet.Dankzij haar vastberadenheid krijgt Cathelijne straks sowieso een kamer: met de teller op zeventien hospiteeravonden komt de grens van twintig snel dichterbij.