Oeverloos speuren naar een studentenkamer van 950 euro óf uren reizen vanaf het ouderlijk huis. ‘Al die kamerzoek-bullshit doe ik niet aan mee’

Of ze al een kamer heeft gevonden? „I wish”, zegt Anie (18). „Het is lastig. Héél lastig.” Ze staat te kletsen met een groepje waar ze de KEI-week, de introductietijd voor studenten in Groningen, mee doorbrengt. Op de Grote Markt zitten een paar honderd studenten aan biertafels voor een podium. Er is een pubquiz gaande. „Hoeveel Groningse studenten liepen vorig jaar een soa op?”, vraagt de quizmaster.

Anie heeft op „een stuk of twaalf kamers” gereageerd die in Facebookgroepen werden gedeeld of op myHospi. Deze week mag ze voor het eerst „op hospi” komen – voor vrijwel alle particuliere studentenhuizen is hospiteren de manier om een kamer te bemachtigen. „Vriendinnen moesten tien keer op hospi komen en ze hebben nog geen kamer”, vertelt Anie.

De Randstad heeft de hoogste kamerhuur: ruim 700 euro per maand in Utrecht, Rotterdam, Haarlem en Den Haag en 950 euro in Amsterdam

Als ze over twee weken, wanneer haar opleiding human resource-management begint, nog niets heeft gevonden, moet ze iedere dag op en neer vanuit Oldenzaal. Dat is met de trein twee uur heen, twee uur terug. Deze week logeert ze bij een vriendin. Andere kamerlozen huren een Airbnb voor de KEI-week, slapen in een hotel of op een camping.