vandaag, 20:30Een oude fiets, een wasmachine of een stapel kabels: voor Jürgen Letteboer uit Tubbergen is het allemaal interessant. De 51-jarige metaalinzamelaar rijdt dagelijks met zijn busje door Twente om spullen op te halen. Hij sorteert, demonteert en levert ze weer in. "Alle kleine beetjes helpen.""Wat ik doe? Ik haal hele dagen ijzer op. Metalen, maar ook witgoed, alles met kabels, stekkers, computers, wasmachines, drogers." Mensen die iets kwijt willen, kunnen Jürgen bellen. Wel vraagt hij altijd om eerst een foto en het adres te sturen. "Ik zal nooit ergens zomaar iets weghalen, ook al ligt het al aan de straat."We gaan een dagje met hem mee en de eerste stop is aan de Reutummerweg, tussen Tubbergen en Reutum. Er staan vier stoelen, twee accu's en een display klaar. "Ik moet dat op waarde gaan schatten. Natuurlijk moet ik er natuurlijk wel een paar cent aan verdienen. Eurootje of zeven, acht. Dat is niet veel, maar als je dat over de hele dag doorpakt…"Wasrekje van 48 centEen paar straten verder staat een fietsenrek klaar. "Die mensen zeiden dat het mee mocht. Behalve de camper, beetje jammer weer", grapt Jürgen. Zelfs voor een klein stukje ijzer stapt hij uit zijn busje."Een paar maanden geleden belde iemand mij op. Die had een wasrekje voor me, woog drie kilo. Drie kilo keer zestien cent. Ik zei: 'Prima, zet maar onder de carport'."Een week later bleek dat kleine ritje ineens veel meer waard. "Ze belden weer op: 'We gaan verduurzamen, Jürgen. Alle radiatoren gaan eruit.' Kijk, als ik nee had gezegd tegen het wasrekje, had ik de radiatoren ook niet gehad."Sorteren en demonterenEenmaal terug gaat de aanhanger vol opgehaald materiaal naar binnen. Daar begint het volgende deel van het werk: sorteren en demonteren. "Dit zijn hoogwaardige elektromotoren, dit zijn trafo's, dit zijn printplaten. Hier heb ik lood. Dit zijn laagwaardige elektromotoren en hier heb ik een klein beetje messing en koper."Alles heeft zijn eigen waarde. "Het is veel werk, maar het betaalt zich wel uit. Vroeger deed ik het niet, maar tegenwoordig is koper vrij goed aan de prijs." Ook koffiezetapparaten en waterkokers verdwijnen in de bus. "Gaat allemaal mee."Als ik nee had gezegd tegen dat wasrekje, had ik de radiatoren ook niet gehadVan schuldsanering naar The Iron ManJürgen was in eerste instantie helemaal niet van plan om van metaalinzameling zijn werk te maken. Zijn vader overleed zo'n dertig jaar geleden en zijn moeder kreeg Alzheimer. Tijdens het opruimen van haar huis bleef er wat oud ijzer over."Dus dat brachten we weg. Later heb ik vijf jaar in de schuldsanering gezeten door een scheiding. Daar ben ik heel gelukkig uitgekomen." Hij besloot vervolgens om dit werk één dag per week te gaan doen. Al snel kwamen de telefoontjes. "Mensen zeiden: ‘Haal jij ijzer op? Wij hebben toevallig een paar radiatoren liggen, kunnen we die bij jou inleveren?’" Dat groeide uit tot het werk dat hij nu dagelijks doet.'Komt weer zo'n schooier aan'Jürgen heeft zichzelf bewust een andere naam gegeven. "Over het algemeen was vroeger de gedachte over oudijzerboeren: 'O god, daar komt weer zo'n schooier aan.' Vandaar dat ik mezelf geen oudijzerboer noem, maar The Iron Man." Op zijn arm staat de naam zelfs getatoeëerd.En hoeveel levert zo'n dag uiteindelijk op? "Tussen de honderd en 150 euro op een dag probeer ik sowieso te pakken. Dat lukt wel." Het gekste dat hij ooit heeft opgehaald? "Waarschijnlijk toch dat wasrekje", zegt hij lachend.Vrijheid vooropWat Jürgen vooral aanspreekt in zijn werk, is de vrijheid. "Ik heb altijd gezegd dat ik voor mijn vijftigste wil stoppen met werken. Ik hoef geen miljoenen te verdienen. Zolang ik gewoon netjes met mijn kinderen en kleinkinderen uit eten kan gaan en ze af en toe wat kan toestoppen als ze iets nodig hebben, dan ben ik gelukkig."Aan het einde van de dag wordt al het verzamelde materiaal ingeleverd. Jürgen kijkt naar het bedrag en begint breed te lachen. "Vijfenhalfhonderd!"