Er is atletiek, er is zwemmen, er is paardensport, ik weet het, maar ik zinder nog na van de Tour de France Femmes. Wauw. Wat was dat een spektakel. Ik was erbij, van start tot finish, voor de VRT. Maakte elke avond een eigen tv-programma en elke dag een podcast. Strikte Tadej Pogacar voor het interview van de eeuw, al zeg ik het zelf, waarin we hem alleen maar vragen stelden over zijn verloofde en Tourrenster Urska Zigart, en niets over hem.
Wie had tien jaar geleden kunnen denken dat de vrouwenkoers zo explosief zou groeien. Zelfs als absolute believer had ik me niet kunnen voorstellen dat het bij de vijfde editie van de vrouwen-Tour zo druk zou zijn langs het parcours, bij de bussen, overal. Dat koppelen aan de mannen-Tour daar niet meer voor nodig is, zelfs niet voor de kijkcijfers.
De etappe naar de top van de Mont Ventoux, nota bene op vrijdag, trok volgens de kijkcijferberekening 719.000 kijkers. Er waren maar twee etappes in de mannen-Tour die beter scoorden: de zondagetappe die Remco Evenepoel won (723.000 kijkers) en de laatste etappe in Parijs, dat waanzinnige spektakelstuk (ruim 1,1 miljoen kijkers). Ook buiten Nederland neemt het aantal kijkers naar de vrouwen explosief toe.
