Alles was geregeld. Camping ruim van tevoren gereserveerd, naar de bergketen Picos de Europa in Noord-Spanje gereden, met hulp van een online rekentool bepaald waar we moeten zijn. Woensdagmiddag lopen we naar 1.700 meter hoogte, kijken de eclips, en overnachten op de berg.
Alles geregeld, op één ding na: twee eclipsbrillen. Waar gaan we die – een dag van tevoren in the middle of nowhere – nog vandaan halen?
Voor de krap twee minuten dat de zon hier in Spanje totaal verduisterd is, heb je zo’n bril niet nodig. Dan kun je zonder bescherming kijken. Maar wil je het uur ervoor zien hoe de maan voor de zon schuift, dan wel. Zelfs op één procent sterkte kan de zon je ogen permanent beschadigen als je er recht in kijkt.
Helaas, bij het campingwinkeltje zijn de brillen net uitverkocht. De dichtstbijzijnde supermarkt is anderhalf uur rijden. We overwegen een camera obscura te improviseren met wandelstokken, sporttape en een vel papier, maar proberen het eerst nog even bij de apotheek in het naburige dorp.
De vrouw achter de balie in Farmacia Viviana Raquel Rivas – ze is Ecuadoraanse en heeft een ketting met de Inca-zon om haar hals – begint te stralen als we vragen naar de brilletjes. „Voor de eclips morgen, bedoel je?” Eigenlijk zijn ze op, maar ze heeft er nog drie in een lade liggen. „España 12.08.2026”, staat op de binnenkant. Nu nog hopen op goed weer.
