vandaag, 09:59Errol Esajas (66) haalde zes jaar geleden zijn zwemdiploma A. Toen vertelde hij: "Ik wil eerst alle diploma's halen. Dan is mijn volgende doel zwemmen in het open water.” Dat deed hij – als een vis.Errol haalt voor de geest hoe zich voelde na zijn avontuur in het natuurwater. Zittend in de grote sporthal die hij jaren geleden heeft geopend in Feijenoord, Rotterdam vertelt hij met zijn armen gestrekt: “Ik heb na het zwemmen bijna de hele nacht niet geslapen. Mijn schouders zaten he-le-maal vast.” Met een aspirientje als verlichting zit hij nu toe te kijken hoe aan de ene kant sporters sprintend door de ruimte vliegen, en aan de andere kant gewichten op de grond ploffen. Het is bijna dertig graden, maar dat houdt de mensen in zijn bewegingscentrum niet tegen. “Mijn moeder zei altijd: als je wat wil, dan krijg je het voor elkaar”, vertelt Errol terwijl hij de zaal in kijkt. “Ik probeer dat over te dragen.” In Suriname leerde Errol niet zwemmen, maar is een echte waterrat sinds hij op 60-jarige leeftijd alsnog zijn A-diploma haalde(opent in nieuw venster)Van koudwatershock tot stroming: dit zijn de grootste gevaren van zwemmen in open water(opent in nieuw venster)Van de bucketlist gestreeptErrol voldeed aan de belofte die hij jaren terug maakte. Hij zwom een lange afstand in het open water. Eind juli dook Errol de Zevenhuizerplas in – vastberaden om hem over te steken. Dat is bijna twee kilometer. “Het openwater is ruw en troebel. Als je zwemt in de Zevenhuizerplas, dan zijn sommige plekken ook nog eens vijftien meter diep. Die informatie moet je uit je hoofd halen als je erin duikt.” Op de heenweg moest hij even stoppen. “Ik had moeite met mijn ademhaling.” Toch ging hij door. “Op een gegeven moment, was ik helemaal aan de overkant.” Hij kreeg applaus van zijn zwemclub en zijn vrienden gaven hem de keuze. “Errol, je hebt twee mogelijkheden. Je zwemt terug, of Martin komt je hier halen met de auto.” Het werd een retourtjeErrol zei stellig: “Martin komt me helemaal niet halen, ik zwem gewoon terug.” De enige gedachte die door zijn hoofd spookte toen hij twee uur in de borstcrawl zwom was “ik moet de overkant halen.” Hij vond de fysieke uitdaging eenvoudiger dan de mentale. “Het is geestelijk uitputtend, als je denkt dat je het niet kan, dan red je het nooit.” Op de terugweg moedigde hij zichzelf aan. “Errol, je moet het gewoon halen.” Hij haalde het. Errol zwom 3450 meter in totaal, waar hij ruim twee uur over deed. Toen hij aan wal kwam, stonden zijn vrienden klaar met taart en felicitaties. “Een geweldig gevoel, alsof je een medaille op de Olympische Spelen gewonnen hebt.”Een geweldig gevoel, alsof je een medaille op de Olympische Spelen gewonnen hebt‘Het water is voor ratten en vissen’Als de jonge, watervrezende Errol de man van vandaag zou zien dan weet hij wel wat hij zou denken. “Dat ik gek ben.” “Zwemmen deden we niet in Suriname, want we woonden in de stad.” Wanneer Errol als kind op vakantie ging naar zijn grootouders - die aan het water woonden - dan had hij nooit zin om de rivier in te duiken, sterker nog, hij was bang. “Ik had watervrees. Ik dacht: ‘Het water is voor ratten en vissen.’” Toen hij als puber naar Nederland verhuisde, ging hij in Rotterdam wel eens mee als zijn vrienden in de Maas zwommen. “M’n vrienden zwommen wél, en ik zat maar te kijken.” DoorzettingsvermogenDat Errol niet kon zwemmen, knaagde aan hem. “Ik vind dat ik sportief ben. Ik kon over alle sporten praten, behalve zwemmen.” Hij wilde de cirkel verbreken en stimuleerde zijn kinderen om te leren zwemmen. “Ik heb altijd tegen ze gezegd: ‘Ik ga meer diploma's halen dan jullie.’” In 2020 haalde hij – op zestigjarige leeftijd - zijn A-diploma. Niet veel later zijn B en C, en zijn Zwemvaardigheid 1, 2 en 3. Tegen zichzelf zei hij: “‘Nee, ik moet niet een beetje kunnen zwemmen. Ik moet goed kunnen zwemmen.’” Hij ontmoette een groep zwemmers in de kleedkamer die hem uitnodigden om aan te sluiten bij hun zwemsessies. In de winter zwommen ze binnen, in de zomer buiten. Vaak in de natuur. Zo trainde hij voor zijn laatste prestatie. De crawl is voor iedereenTerug de sporthal in. De muur achter Errol is gevuld met grote posters van bekende sporters die hij heeft getraind: verspringer Ingnisious Gaisah, voetballer Denzel Dumfries en tennisser Kiki Bertens. Niet alleen aan grote atleten worden aangespoord om het beste uit zichzelf te halen, maar ook om de mensen om hem heen. “Mijn leeftijdsgenoten zeggen als snel: ‘Ik ben te oud’. Hij vindt het onzin en nodigt vrouwen en mannen op leeftijd uit om te bewegen, bij voorkeur om in natuurwater te zwemmen. “Je bent nooit te laat. Het voordeel van zwemmen is dat je het op hoge leeftijd nog kan doen; je maakt je hele lichaam los, je conditie gaat erop vooruit én het is gewoon gezond.” “Nooit opgeven. Dat moet je nooit doen.”Errol’s volgende doel staat nog niet vast, maar hij denkt aan rolschaatsen. “Vroeger renden we als kind op blote voeten”, maar nu zou hij graag een inhaalslag willen maken. De eerste keer dat hij probeerde te skaten, viel hij op z’n gat. Dat houdt hem niet tegen. Errol klinkt vastberaden als hij zegt: “Nooit opgeven. Dat moet je nooit doen.”