Η Ελλάδα κάηκε. Για άλλη μια φορά. Το σενάριο το έχουμε ξαναδεί. Για πέντε μέρες η δυτική πλευρά της Αττικής, είχε παραδοθεί στις φλόγες. Ο κρατικός μηχανισμός φάνηκε (ξανά) ανήμπορος να αντιδράσει. Αδυνατεί να σώσει τα δάση μας. Το οξυγόνο μας. Το μέλλον μας.Μήπως όμως, το πρόβλημα δεν είναι τα ακραία καιρικά φαινόμενα, που κατά καιρούς χρησιμοποιούν ως δικαιολογία οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι (όλων των αποχρώσεων); Μήπως, τελικά, φταίει το μοντέλο που έχουμε υιοθετήσει; Ένα μοντέλο που αφήνει το Κράτος πιο πίσω, φέρνει τον πολίτη και τις ευθύνες του πιο μπροστά και διαχέεται στο σύνολο των κεντρικών πολιτικών αποφάσεων. Ένα μοντέλο που πρακτικά, βάζει τον άνθρωπο, ως μονάδα, στο προσκήνιο. Εφεξής, η συλλογική ευθύνη, δίνει τη θέση της, στην ατομική. Κάποιοι το αποκαλούν «νεοφιλελεύθερο» το συγκεκριμένο μοντέλο. Σημασία δεν έχουν όμως οι χαρακτηρισμοί. Σημασία έχει το αποτέλεσμα, που μάλλον είναι πολύ κατώτερο από το αναμενόμενο.Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:*Πυρκαγιές: Μα φυσικά, οι πολίτες έχουν ευθύνη, όταν δεν καθαρίζουν πέριξ του εξοχικού τους. Μάλιστα, τώρα πια τιμωρούνται και με πρόστιμο αν δεν το κάνουν ορθά και στην ώρα του. Δεν μπορεί το Κράτος να ελέγχει το κάθε σπιτάκι, το κάθε οίκημα. Μάλιστα, αν δεν καταφέρει (που είναι πια, ένα υπαρκτό σενάριο) να μας προστατεύσει και γίνει αποκαΐδια το σπίτι μας, πάλι εμείς φταίμε. Ας το είχαμε ασφαλίσει για να το σώζαμε. Ειδικά φέτος, ήρθε στο προσκήνιο και η κατασκευή του εναέριου δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ως αιτία για την καταστροφική πυρκαγιά στο πανέμορφο Πόρτο Γερμενό. Και εκεί, όμως, το Κράτος δείχνει ανήμπορο να ελέγξει, να προλάβει, να προστατεύσει. Έτσι, για να δείξουμε ότι υπάρχει Κράτος, έχουμε και το 112. Μόνο που το «112» λειτουργεί ως ύστατη λύση. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο 112 που μεταφράζεται σε «τώρα τρέχουμε γιατί καιγόμαστε» και στο 112 που θα έπρεπε να είναι «καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να προστατεύσουμε εσένα και το βιός σου. Απομακρύνσου από τον πυρήνα της φωτιάς για να κάνουμε τη δουλειά μας»…*Πανδημία: Ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα μεταφοράς ευθύνης από το Κράτος, στον πολίτη. Επειδή αδυνατεί να μας προστατεύσει, επειδή σε συνθήκες υγειονομικής κρίσης (και όχι μόνο) φαίνεται η έλλειψη σε προσωπικό και σε κλίνες για να υπάρξει ικανοποιητική περίθαλψη των ασθενών, η λύση που επιλέχθηκε ήταν η απομόνωση! Lockdown στη σύγχρονη ορολογία και ο κάθε πολίτης κλείνεται στο σπίτι του, μόνος του. Μακριά από συγγενείς και από φίλους. Για μήνες. Έτσι, φεύγει το μικρόβιο. Και έρχονται οι άλλες ασθένειες, σωματικές και ψυχικές.*Οικονομική κρίση: Εκεί η λύση που επιλέχθηκε ήταν οι περικοπές. Σε κοινωνικές παροχές, σε συντάξεις. Ξαφνικά, γεμίσαμε με «πλούσιους» συνταξιούχους, που κορόιδεψαν την κοινωνία και λάμβαναν παχυλές συντάξεις, τις οποίες έπρεπε να περικόψουμε για να σωθούμε! Εν συνεχεία, όλοι οι συνταξιούχοι (παλιοί και νέοι) αναγκάζονται να ζουν με «συντάξεις πείνας». Μόνοι τους. Χωρίς την στήριξη της Πολιτείας. Και μην τολμήσει κάποιος να επικαλεστεί τυχόν επαναφορά 13ης και 14ης σύνταξης. Αυτά είναι μέτρα που δημιουργούν δημοσιονομική αναταραχή. Την ίδια στιγμή στα 867 ευρώ (μικτά) υπολόγισε ο e-ΕΦΚΑ, κατά μέσο όρο, τις κύριες συντάξεις γήρατος του Ιουλίου.*Ακρίβεια: Εκεί και αν το πολίτης νιώθει μόνος του. Απέναντι στο «τέρας» του πληθωρισμού. Απέναντι στο ράφι του super market. Απέναντι στο βενζινάδικο. Απέναντι στις δαπάνες για την Παιδεία, για τα φροντιστήρια, για τη μόρφωση των παιδιών του. Απέναντι (μέρες που είναι) στο κόστος για τις διακοπές, που οι μισοί (και πλέον) κάτοικοι αυτής της χώρας, δεν μπορούν πια, ούτε μια βδομάδα να πάνε κάπου για τα «μπάνια του λαού».Μόνο που ο πολίτης, δεν έχει μάθει να ζει μόνος του. Έχει μάθει να ζει μέσα σε μια ομάδα, που καλείται «κοινωνικό σύνολο». Άρα, οι εκπρόσωποι αυτής της «ομάδας», όποια θέση και αν κατέχουν (πολιτικοί, δικαστές, αστυνομικοί, πυροσβέστες, στρατιωτικοί), οφείλουν να τον προστατεύουν. Όχι να του μετακυλούν την ευθύνη. Όχι να του λένε, ουσιαστικά, να τα βγάλει πέρα μόνος του. Όχι να του λένε πως για τις πυρκαγιές φταίνε οι «υψηλές θερμοκρασίες», η «ξηρασία» και ο «δυνατός άνεμος». Συνθήκες, δηλαδή, που βιώνει κάθε χρόνο η χώρα. Αν είναι έτοιμοι και προετοιμασμένοι να τις αντιμετωπίσουν (αυτές τις συνθήκες), έχει καλώς. Αν όχι, όμως, οι εκπρόσωποι της «ομάδας» παραδέχονται την ανικανότητά τους και πάνε σπίτια τους. Είναι πιο τίμιο.