Εδώ και χρόνια οι πυρκαγιές αποτελούν μια επώδυνη κανονικότητα, η αντιμετώπιση της οποίας προϋποθέτει πολιτικές πρόληψης και όχι απλώς διαχείρισης της καταστροφής.Δυστυχώς, κάθε καλοκαίρι παραμένουμε θεατές του ίδιου έργου. Πυροσβέστες στα όρια των αντοχών τους. Εναέρια μέσα σε διαρκή μάχη με τα πύρινα μέτωπα. Εκκενώσεις οικισμών. Καμένες περιουσίες. Απανθρακωμένα δάση. Χαμένοι δημόσιοι πόροι. Και, το σημαντικότερο, ανθρώπινες ζωές. Ένας τραγικός απολογισμός που επαναλαμβάνεται με οδυνηρή συνέπεια, χρόνο με τον χρόνο.Το πραγματικό ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι πώς θα κατασβέσουμε αποτελεσματικότερα τις μεγάλες πυρκαγιές, αλλά πώς θα αποτρέψουμε την εκδήλωσή τους ή, τουλάχιστον, πώς θα περιορίσουμε τις εστίες τους πριν μετατραπούν σε πολλαπλά, ανεξέλεγκτα, καταστροφικά μέτωπα. Αρκεί, πρώτα, να αποδεχθούμε ότι η κλιματική αλλαγή, οι παρατεταμένοι καύσωνες και τα ολοένα και συχνότερα ακραία καιρικά φαινόμενα δεν αποτελούν πλέον απρόβλεπτα γεγονότα. Οι συνέπειές τους πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αναμενόμενες, ως απολύτως προβλέψιμες.Γι’ αυτό η πολιτεία οφείλει να μετατοπίσει το κέντρο βάρους της πολιτικής της από την καταστολή στην πρόληψη. Πρώτη προτεραιότητα πρέπει να είναι η συνεχής επιτήρηση των δασών μέσω ενός εκτεταμένου δικτύου drones. Δεύτερη, η επιτάχυνση της υπογειοποίησης των γραμμών μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ώστε να περιοριστούν οι κίνδυνοι ανάφλεξης. Τρίτη, η ενίσχυση του στόλου με πυροσβεστικά αεροσκάφη ικανά να επιχειρούν και κατά τις νυχτερινές ώρες, όταν οι συνθήκες ευνοούν περισσότερο την κατάσβεση. Παράλληλα, απαιτείται ο τακτικός καθαρισμός των δασών, η διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών και η διαχείριση της καύσιμης ύλης κατά τους ψυχρούς μήνες του έτους. Απαιτείται, τέλος, η συστηματική ενημέρωση και εκπαίδευση των πολιτών, γιατί η προστασία του δάσους δεν αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους, αλλά συλλογική υποχρέωση.Η καταστολή θα παραμένει πάντοτε αναγκαία. Από μόνη της, όμως, δεν αρκεί. Όσο η πολιτεία επενδύει περισσότερο στην αντιμετώπιση των συνεπειών και λιγότερο στην πρόληψη των αιτιών, οι ίδιες τραγικές εικόνες θα επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι.Η μάχη κατά των πυρκαγιών δεν κρίνεται από τις φωτιές που σβήσαμε, αλλά από εκείνες που δεν θα ανάψουν ποτέ.