Het is nog altijd de achtergrondfoto op de telefoon van Michelle van Dijk. Een foto van Antarctica die ze, achterom kijkend, maakte toen ze er als reisgids in 2016 wegvoer. Het is een „verblindend mooi gebied”, zegt ze. „Misschien wel het mooiste dat je ooit in je leven zult zien.” En zij dacht op dat moment: ik ga niet meer terug.
Poolgids zijn op Antarctica is voor velen een droombaan, schrijft antropoloog Zdenka Sokolícková, verbonden aan de universiteit Groningen. Een paar maanden te midden van gletsjers, walvissen en schitterende ijsbergformaties. Toch gaven sommigen die baan op omdat ze hun werk niet meer konden rijmen met hun overtuigingen. Ze zagen er direct de gevolgen van klimaatverandering, waar het toerisme aan bijdraagt. Sokolícková en twee medeonderzoekers interviewden 25 voormalige Antarctica-gidsen over het proces dat vooraf ging aan hun besluit om te stoppen. Wetenschappelijk tijdschrift Annals of Tourism publiceerde het onderzoek in juli.
De onderzoekers vonden gestopte gidsen via besloten Facebookgroepen voor poolgidsen. Alle gesproken gidsen werden anoniem opgevoerd, enkelen vreesden repercussies van huidige werkgevers, omdat ze nog steeds in het toerisme werken. Maar er speelde ook iets anders, zegt Sokolícková via een videoverbinding. „Ze dachten dat mensen zouden zeggen: ‘Jij bent tientallen keren naar Antarctica gegaan, maar nu zeg je dat niemand anders meer zou moeten gaan.’”
