vandaag, 19:00Voor Roos (22) begint een tattoo met een tekening. Ze tekent al haar hele leven. Tegenwoordig noemt ze het een uitlaatklep voor haar drukke werk. Roos is namelijk manager van een café-restaurant in de Herenstraat in Voorburg. Een paar keer per week pakt ze haar schetsboek en potloden erbij.Roos denkt niet na over wat ze tekent. 'Altijd zit er wel een stukje emotie in.' Als de tekening klaar is, denkt ze soms: ja, deze wil ik bij me dragen. En dat is dan haar volgende tattoo. Het motto van Roos is: blijf altijd en overal jezelf. Ze was als jonge meid best makkelijk te beïnvloeden door wat anderen van haar vonden. Om die reden heeft ze op haar veertiende 'Why not' op haar enkels laten tatoeëren.Haar moeder keek bedenkelijk toen ze daarmee thuiskwam. Roos legde haar uit: 'Ik ben er klaar mee dat iedereen mij wil vertellen wat ik wel en niet moet doen.' Veel mensen die de tattoo op haar enkel zien, denken dat het een grap is, maar dat is het niet. 'Er zit meer achter.'Inmiddels heeft Roos nog andere tattoos met min of meer dezelfde boodschap. Helpen de tattoos haar om zichzelf te zijn? 'Ik weet het niet, ik denk het wel, misschien onbewust.''Horen bij mijn leven'Hoeveel tattoos ze heeft, weet Roos niet precies. Dat heeft te maken met haar keuze voor patchwork, waarbij een tattoo uit meerdere losse tekeningen bestaat. Voorbeelden zijn de veelzeggende tattoos op haar rechterarm van een pakje sigaretten, een flacon met drank en een tekening van drugs. 'Ze horen alle drie bij mijn leven.'Maar waarom heeft ze die op haar arm laten zetten? 'Omdat veel mensen het iets slechts vinden', zegt ze, met de nadruk op slecht. 'Mij maakt het tot de mens die ik ben en het maakt mij niks uit wat een ander daar van vindt’, verklaart ze met een glimlach.'Het is niet de bedoeling om te provoceren, het is gewoon mijn keuze en daar heeft een ander niks over te zeggen.'Herinnering voor de rest van haar levenZe was 11 jaar toen ze wist dat ze tattoos gaaf vond, als enige in haar gezin. Een jaar later veranderde dat abrupt toen haar vader na een ziekbed van acht maanden overleed. Hij werd slechts 49 jaar.Hoe ga je als gezin met zo'n drama om? 'Door veel te praten. Gelukkig was mijn vader veel thuis en het klinkt gek, maar humor helpt om met de pijn om te gaan.' Roos tekende meer dan anders in die dagen. 'Dat hielp mij ook.'Goede bandHaar moeder zette toen als eerste een tattoo om de herinnering aan haar man de rest van haar leven bij zich te dragen. Haar broer en haar zus volgden. Roos was de jongste en de laatste. Roos is close met haar moeder. 'Ik bel haar iedere dag.' Het mooie is dat ze overal over kunnen praten. 'We lijken ook op elkaar.' Haar moeder heeft na de tattoo van haar overleden man nog meer tattoos genomen, bijna allemaal getekend door haar dochter. Of Roos op haar vader lijkt? 'Wel in uiterlijk, maar voor hem was huisje, boompje, beestje belangrijk en voor mij hoeft dat niet zo.'Frank draagt zijn levenslessen op zijn huid: 'Never a failure, always a lesson' - Omroep West(opent in nieuw venster)Bjorn laat bijnaam van zijn geliefde op zijn pols zetten - Omroep West(opent in nieuw venster)