vandaag, 23:11Er wordt veel gezegd en geschreven over asielzoekers. Maar hoe is het om asielzoeker te zijn? Yasmin, Lian en Ahmed hebben alle drie asiel aangevraagd in Nederland. Zij ervaren hoe het is om in een azc te wonen en te proberen een nieuw bestaan op te bouwen terwijl ze nog niet weten of ze wel mogen blijven.Yasmin was voor een cursus in Nederland toen de oorlog in Gaza uitbrak. Zeven maanden lang was ze ongerust, omdat haar man en vier kinderen daar nog waren. Ze volgde het nieuws op de voet en vreesde voor nieuwe bombardementen. Op een bepaald moment sloeg er een bom in bij de buren. Door de grote hoeveelheid stof kon haar man niet zien waar de meisjes waren. Hij schreeuwde hun namen. Ter Apel was volDe jongste had glas in haar been, maar was verder ongedeerd. Uiteindelijk lukte het Yasmin om haar gezin het land uit te krijgen. Ze kwamen in een tentenkamp in Egypte terecht. Ondertussen vroeg Yasmin asiel aan in Nederland. Omdat Ter Apel vol was, werd ze ondergebracht in Assen. Ze verbleef in een enorme hal, met scheidingswanden tussen de verschillende slaapkamers. De ruimte werd verlicht door één grote lamp, die op een vast tijdstip uitging.Voordeur afsluitenDolgelukkig was Yasmin toen ze tien dagen later naar Gouda mocht. 'Nog steeds met acht vrouwen in een appartement, maar we konden in ieder geval de voordeur afsluiten', vertelt ze met een glimlach op het gezicht. 'Ik prees mezelf gelukkig, want ik had verwarming, warm water en internet. Terwijl mensen in Gaza in tenten verbleven.'Ook Lian* was heel blij toen ze in Gouda terecht kwam. Zij bleef na haar aanmelding eerst in Ter Apel. Daar voelde ze zich onveilig. 'Het is er vies en als je naar het toilet wilde, moest je naar buiten. Ook midden in de nacht, dat voelde gevaarlijk en riskant.' Omdat het er erg druk was en er volgens Lian ook drugs gebruikt werden. SchoonmakenOp een avond liep ze buiten met een vriendin. 'Een groep jongens riep dingen naar ons en kwam achter ons aan.' Sindsdien durfden de twee vrouwen niet meer naar buiten in het donker. Na een aantal omzwervingen, mocht ook Lian naar Gouda. 'Dat voelde als een soort eigen huis. Je kon het zelf schoonhouden en je voelde je er tenminste veilig.' Eigen ritmeMaar ook in Gouda is het leven in een azc intens. Mensen delen een slaapkamer met twee of drie onbekenden. Ahmed (26) die voor de oorlog uit Jemen vluchtte, vertelt dat iedereen er in het azc een eigen ritme op nahoudt. 'Sommigen leven overdag, anderen juist in de avond.' Ook Yasmin ervaart dat als intens. 'Soms moet je een uur wachten voordat je in de badkamer kan.'Yasmin heeft inmiddels een tijdelijke vergunning en sinds mei ook een woning. Als zij binnen vijf jaar haar inburgeringscursus afrondt en haar baan behoudt, mag ze blijven. Voor Lian en Ahmed is dat nog onzeker, zij wachten al ruim twee jaar op het tweede gesprek met de Immigratie en Naturalisatiedienst (IND). Onzekerheid is zwaar'Je zweeft als het ware in de lucht, tussen hemel en aarde. Je weet niets', zo ervaart Lian het. 'Dat is heel zwaar om mee om te gaan.' Ze komt uit Syrië en weet niet goed waar ze aan toe is. Teruggaan is geen optie, haar ouders zijn allebei overleden en haar ouderlijk huis is er niet meer. De rest van de familie is overal en nergens terechtgekomen. AfgewezenLian begon haar vlucht in Turkije, maar daar verslechterden de omstandigheden voor Syrische vluchtelingen. Ze wil heel graag weten of ze hier wél een toekomst heeft. 'Ik vraag me weleens af: waarom doen ze dit met mensen? Als iemands aanvraag uiteindelijk wordt afgewezen, waarom laat je die persoon dan zolang wachten?' Waar Yasmin en Ahmed een baan hebben, is dat bij Lian nog niet gelukt. Aan gebrek aan opleiding en ervaring ligt dat niet. Ze heeft Engelse literatuur en bedrijfskunde gestudeerd aan de universiteit van Damascus. Ze werkte bij internationale bedrijven in Syrië en Turkije op diverse afdelingen en in het management. Ze wil heel graag een kantoorbaan. Van waarde zijnZe hoeft echt geen manager te worden, maar schoonmaakwerk ziet ze niet zitten. 'Geef me een administratieve functie, laat me ergens beginnen. Ik wil waarde toevoegen.' Omdat het vinden een baan nog niet gelukt is, doet Lian vrijwilligerswerk. Onder andere als tolk bij de Meedoenbalie van het asielzoekerscentrum. Daar kennen veel bewoners haar inmiddels. Ze vertaalt gesprekken en helpt mensen met formulieren. Ze helpt om anderen aan het werk te krijgen. 'Als iemand een baan vindt, ben ik zo blij alsof het een baan voor mijzelf is.' Juist daarom vindt ze het moeilijk dat het haar zelf niet lukt. OvergekwalificeerdVolgens Lian zit het probleem niet in een gebrek aan motivatie, maar in de procedures. Hoewel ze inmiddels een burgerservicenummer heeft en mag werken, haken werkgevers volgens haar af omdat het onnodig ingewikkeld is. Ook hoort ze wel dat ze overgekwalificeerd is. En dus schaaft ze steeds een stukje van haar CV af. 'Ik loop tegen een muur aan''Het voelt alsof alles geblokkeerd is. Ik wil graag werken. Het liefst zou ik Nederlands leren op het reguliere onderwijs, maar dat kan niet zonder status. Als dat zou kunnen, kan ik veel meer betekenen voor de samenleving. Overal loop ik tegen die muur aan.' Ook de Jeminitische Ahmed is hoogopgeleid. Hij studeerde biochemie in Hongarije en kon na zijn studie niet terug naar Jemen. Ook hij worstelt met zijn onzekere toekomst en ervaart een soort niemandsland. Kan hij nu zijn toekomst op gaan bouwen hier, of niet? Voor hem ging het vinden van een baan een stuk sneller. Hij werkt inmiddels negen maanden bij de Cheese Experience in Gouda. Hij ontvangt toeristen in de winkel, geeft ze uitleg en brengt kaas en melk rond. Ahmed heeft nog niet eerder in de hospitality gewerkt, maar het bezig zijn doet hem goed en hij vindt het werk erg leuk. Net als Lian wacht hij op duidelijkheid over zijn asielaanvraag. Bijzonder weerzienBij Yasmin verliep het traject voorspoediger. Tweeënhalf jaar nadat de oorlog in haar geboorteland uitbrak, heeft ze een veilig thuis. Ze benadrukt regelmatig hoe dankbaar ze is dat zoveel mensen haar hebben geholpen. 'I'm so lucky', zegt ze steeds. Yasmin deed er alles aan om haar toekomst veilig te stellen. Ze bezocht iedere dinsdag het spreekuur bij de Meedoenbalie om te kijken of er activiteiten waren waar ze aan deel kon nemen. Uiteindelijk vond ze op die manier ook een baan. Onderaan beginnenZe begon eerst als vrijwilliger bij Acacia Water in Gouda, later kwam ze in dienst als junior. 'Het is geen schande om onderaan te beginnen. Je moet jezelf opnieuw bewijzen.' Nadat haar asielaanvraag werd goedgekeurd, kon ze haar man, twee zoons en twee dochters naar Nederland halen. Het weerzien was een heel bijzonder moment, vooral haar jongens waren gegroeid. 'Ik liet kinderen achter en toen ik ze terugzag, stonden er bijna volwassen mannen', vertelt ze. Niet gerustIn de periode op het azc mochten ze eerst naar de Internationale Schakelklas (ISK) en volgend seizoen gaan ze naar het reguliere onderwijs. Maar Yasmin is er niet gerust op. De vergunning is in eerste instantie tot 2028, dan moet ze haar inburgeringscursus afgerond hebben. Daarom werkt ze nu twintig uur in de week. De rest van haar tijd werkt ze zo hard als ze kan aan de inburgeringscursus. Overlevingsstand'Je weet het nooit, er speelt van alles in de politiek. De regels kunnen zomaar veranderen.' Eenmaal bij de deur van haar appartement zwaait ze nog even. Sinds de start van de oorlog in oktober 2023 staat ze in de overlevingsstand en ze is er nog niet. 'Ik heb weinig ruimte om alles te laten landen', zegt ze. 'Ik ben moe. Zo moe.' *Lian is een gefingeerde naam, haar echte naam is bekend bij de redactieHoe Gouda asielopvang werkend heeft gekregen en waarom dat nu dreigt mis te gaan - Omroep West(opent in nieuw venster)