«نمیکنیم در این انتقام کوتاهی که زندهایم از برای خونخواهی» این ابیاتی بود که در مصلی تهران در لزوم انتقام از قاتلان رهبر پیشین جمهوری اسلامی خوانده شد. از ۱۲ تیرماه، در مصلی تهران، مراسم گستردهای برای خاکسپاری «سیدعلی خامنهای» رهبر پیشین حکومت ایران تدارک دیده شده است. مراسمی که در آن شرکت کنندگان پرچمهای قرمز خونخواهی و انتقام در دست دارند. در این مراسم فضا چنان با پرچمهای سرخ خونخواهی پر شده است که حتی «ابراهیم عزیزی»، رییس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس میگوید: «دنیا باید بداند که ما انتقام رهبر شهید و فرماندهان و مردم شهیدمان را می گیریم؛ پیام مراسم مصلی تهران، پیام انتقام است.»
اما همزمان با این فضای به ظاهر یکدست انتقام خواهی، جمهوری اسلامی در حال مذاکره با آمریکاست. این موضوع تنشی کنترلشده را در ساختار قدرت دامن زده است. در حالی که بدنه وفادار به نظام، «خونخواهی» را مطالبهای بیقید و شرط میداند، مقاماتِ رسمی در تلاشاند تا با بازتعریف این مفهوم، آن را از یک ضرورتِ نظامی به ابزاری برای پیشبردِ سیاستهای بقا تبدیل کنند و انتقام را به موضوعات دیگری گره بزنند.
قتل ترامپ گردن ماست!
«چرا ز پرچم سرخ قیام حرفی نیست، به حرف هم، دگر از انتقام حرفی نیست، جدا ز هر جریانی است بحث قاتل تو، مرا چه کار به امضای نحس قاتل تو.» این ابیاتی بود که «محمد رسولی» مداح در مصلای امام خمینی تهران، پیش از اقامه نماز بر پیکر رهبر جمهوری اسلامی خواند. او با تأکید بر لزوم خونخواهی گفت: «کسی که کشت امام مرا چرا نکشیم، که ننگ ماست اگر قاتل تو را نکشیم» و افزود «از این به بعد، کفن، جای جامه بر تن ماست، قسم به خون تو، قتل ترامپ گردنِ ماست.»
